๓๐ และ​ทั้งที่​พวก​เขา​ถูก​นำ​ไป, พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา, พระ​ผู้​ไถ่​ของ​พวก​เขา, เสด็จ​ไป​เบื้องหน้า​พวก​เขา, โดย​ทรง​นำ​พวก​เขา​ไป​เวลา​กลางวัน​และ​ประทาน​ความ​สว่าง​ให้​พวก​เขา​เวลา​กลางคืน, และ​ทรง​กระทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​อันสมควร^ก​ที่​มนุษย์​จะ​พึง​รับ, พวก​เขา​ยัง​ทำใจ​ของ​พวก​เขา​แข็ง​กระด้าง​และ​ทำ​จิตใจ​ของ​พวก​เขา​มืด​บอด, และสบประมาท^ข​โมเสส​และ​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​จริง​และ​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่.

  ๓๖ และ​บัดนี้, พี่น้อง​ข้าพเจ้า, ดูเถิด​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน, ว่า​หาก​ท่าน​ทำให้​ใจ​ท่าน​แข็ง​กระด้าง​ท่าน​จะ​ไม่​เข้าไป​ใน​สถาน​พักผ่อน​ของ​พระเจ้า; ฉะนั้น​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​ท่าน​จึง​ทำให้​พระองค์​ทรง​ขุ่นเคือง​จน​พระองค์​ส่ง​พระ​พิโรธ​ของ​พระองค์​ลง​มายัง​ท่าน​ดัง​ใน​การ​ขุ่นเคือง​ครั้งแรก^ก, แท้จริง​แล้ว, ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์​ใน​การ​ขุ่นเคือง​ครั้ง​สุดท้าย​เช่น​เดียว​กับ​ครั้ง​แรก, ถึง​ความพินาศ^ข​อันเป็น​นิจ​ของ​จิต​วิญญาณ​ท่าน; ฉะนั้น, ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์, ถึง​ความ​ตาย​หน​สุดท้าย, เช่น​เดียว​กับ​ความ​ตาย​ครั้ง​แรก.

  ๑๘ มัน​เป็น​เพราะ​ท่าน​ทำใจ​แข็ง​กระด้าง; แท้จริง​แล้ว, ท่าน​ไม่​สดับ​ฟัง​สุรเสียง​ของ​พระ​เมษ​บาล​ผู้ประเสริฐ^ก; แท้จริง​แล้ว, ท่าน​ยั่วยุ^ข​พระองค์​ให้​ทรง​มี​พระ​พิโรธ​ต่อ​ท่าน.