ความรักอันบริสุทธิ์ของพระคริสต์ (
โมโร. ๗:๔๗); ความรักที่พระคริสต์ทรงมีต่อลูกหลานมนุษย์และลูกหลานมนุษย์ควรมีต่อกัน (
๒ นี. ๒๖:๓๐;
๓๓:๗–๙;
อีเธอร์ ๑๒:๓๓–๓๔); เป็นความรักอันสูงสุด, สูงส่งที่สุด, มั่นคงที่สุด, ไม่ได้เป็นเพียงความรักใคร่เท่านั้น.
ความรู้ทำให้ลำพอง, แต่ความรักเสริมสร้างขึ้น,
๑ คร. ๘:๑. ความรัก, ความรักอันบริสุทธิ์, เหนือกว่าและดีกว่าสิ่งอื่นทั้งหมด,
๑ คร. ๑๓. จุดประสงค์แห่งคำกำชับนั้นก็คือ ให้มีความรักซึ่งเกิดจากใจอันบริสุทธิ์,
๑ ทธ. ๑:๕. เอาความรักคนทั่วไปเพิ่มความรักฉันพี่น้อง,
๒ ปต. ๑:๗. พระเจ้าทรงบัญชาว่ามนุษย์ทั้งปวงควรมีจิตกุศล,
๒ นี. ๒๖:๓๐ (
โมโร. ๗:๔๔–๔๗). จงดูว่าท่านมีศรัทธา, ความหวัง, และจิตกุศล,
แอลมา ๗:๒๔. ความรักซึ่งพระองค์ทรงมีให้ลูกหลานมนุษย์คือจิตกุศล,
อีเธอร์ ๑๒:๓๓–๓๔. หากปราศจากจิตกุศลมนุษย์จะรับสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงเตรียมไว้ในปราสาทพระบิดาของพระองค์เป็นมรดกไม่ได้,
อีเธอร์ ๑๒:๓๔ (
โมโร. ๑๐:๒๐–๒๑). โมโรไนเขียนถ้อยคำของมอรมอนเกี่ยวกับศรัทธา, ความหวัง, และจิตกุศล,
โมโร. ๗. จิตกุศลทำให้มนุษย์สมกับงานของพระเจ้า,
คพ. ๔:๕–๖ (
คพ. ๑๒:๘). จงห่อหุ้มตนเองด้วยพันธะแห่งจิตกุศล,
คพ. ๘๘:๑๒๕. ให้อุทรของท่านเต็มไปด้วยจิตกุศล,
คพ. ๑๒๑:๔๕.