อาดัมเป็นบิดาและปิตุของเผ่าพันธุ์มนุษย์บนแผ่นดินโลก. การล่วงละเมิดของเขาในสวนเอเดน (ปฐก. ๓;
คพ. ๒๙:๔๐–๔๒;
โมเสส ๔) ทำให้เขา “ตก” และกลายเป็นมรรตัย, เป็นก้าวที่จำเป็นเพื่อให้มนุษยชาติก้าวหน้าบนแผ่นดินโลกนี้ (
๒ นี. ๒:๑๔–๒๙;
แอลมา ๑๒:๒๑–๒๖). อาดัมกับเอวาจึงสมควรได้รับการสรรเสริญสำหรับบทบาทของเขาทั้งสองที่ทำให้การเติบโตนิรันดร์ของเราอยู่ในวิสัยที่ทำได้. อาดัมคือเมธีโบราณและเป็นที่รู้จักกันในนามมีคาเอลด้วย (ดนล. ๗;
คพ. ๒๗:๑๑;
๑๐๗:๕๓–๕๔; ๑๑๖;
๑๓๘:๓๘). เขาคือเทพาดิเทพและจะมาอีกครั้งหนึ่งบนแผ่นดินโลกในฐานะปิตุของครอบครัวมนุษย์, ในการเตรียมรับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระเยซูคริสต์ (
คพ. ๒๙:๒๖).
พระผู้เป็นเจ้าทรงสร้างมนุษย์ตามฉายาของพระองค์,
ปฐก. ๑:๒๖–๒๘ (
โมเสส ๒:๒๖–๒๘;
อับรา. ๔:๒๖–๒๘). พระผู้เป็นเจ้าประทานอำนาจปกครองเหนือสิ่งทั้งปวงและทรงบัญชาเขาให้ขยายเผ่าพันธุ์และเติมเต็มแผ่นดิน,
ปฐก. ๑:๒๘–๓๑ (
โมเสส ๒:๒๘–๓๑;
อับรา. ๔:๒๘–๓๑). พระผู้เป็นเจ้าทรงวางอาดัมและเอวาไว้ในสวนเอเดนและทรงห้ามพวกเขาไม่ให้กินผลจากต้นไม้แห่งความรู้ถึงความดีและความชั่ว,
ปฐก. ๒:๗–๙, ๑๕–๑๗ (
โมเสส ๓:๗–๙, ๑๕–๑๗;
อับรา. ๕:๗–๑๓). อาดัมตั้งชื่อสิ่งมีชีวิตทั้งหมด,
ปฐก. ๒:๑๙–๒๐ (
โมเสส ๓:๑๙–๒๐;
อับรา. ๕:๒๐–๒๑). อาดัมและเอวาแต่งงานโดยพระผู้เป็นเจ้า,
ปฐก. ๒:๑๘–๒๕ (
โมเสส ๓:๑๘–๒๕;
อับรา. ๕:๑๔–๒๑). อาดัมและเอวาถูกซาตานล่อลวง, ให้กินผลไม้ต้องห้าม, และถูกขับออกจากสวนเอเดน,
ปฐก. ๓ (
โมเสส ๔). อาดัมอายุ ๙๓๐ ปีเมื่อเขาถึงแก่กรรม,
ปฐก. ๕:๕ (
โมเสส ๖:๑๒). อาดัมเป็นมนุษย์คนแรก,
คพ. ๘๔:๑๖. ก่อนมรณกรรมของเขา อาดัมเรียกลูกหลานที่ชอบธรรมมารวมกันที่อาดัม–ออนได–อาห์มันและให้พรคนเหล่านั้น,
คพ. ๑๐๗:๕๓–๕๗. อาดัมถวายเครื่องพลีบูชา,
โมเสส ๕:๔–๘. อาดัมรับบัพติศมา, ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์, และได้รับแต่งตั้งสู่ฐานะปุโรหิต,
โมเสส ๖:๕๑–๖๘.