หลังจากอาดัมและเอวาถูกขับออกจากสวนเอเดน, พระเจ้าประทานกฎแห่งการพลีบูชาแก่พวกท่าน. กฎดังกล่าวรวมถึงการถวายลูกสัตว์ตัวแรกของฝูง. การพลีบูชานี้เป็นสัญลักษณ์ของการพลีพระชนม์ชีพซึ่งพระบุตรองค์เดียวที่ถือกำเนิดจากพระผู้เป็นเจ้าจะทรงกระทำ (
โมเสส ๕:๔–๘). การปฏิบัติดังกล่าวดำเนินมาจนถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูคริสต์, ซึ่งทำให้การพลีบูชาสัตว์สิ้นสุดในฐานะศาสนพิธีของพระกิตติคุณ (
แอลมา ๓๔:๑๓–๑๔). ในศาสนจักรทุกวันนี้สมาชิกรับส่วนศีลระลึกเป็นขนมปังและน้ำเพื่อระลึกถึงการพลีพระชนม์ชีพของพระเยซูคริสต์. สมาชิกศาสนจักรของพระคริสต์ในปัจจุบันได้รับการขอร้องเช่นกันให้ถวายเครื่องพลีบูชาซึ่งคือใจที่ชอกช้ำและวิญญาณที่สำนึกผิด (
๓ นี. ๙:๑๙–๒๒). นี่หมายความว่าพวกเขาต้องถ่อมตน, กลับใจ และเต็มใจเชื่อฟังพระบัญญัติของพระผู้เป็นเจ้า.
อับราฮัมมัดอิสอัคบุตรชายและวางเขาไว้บนแท่นบูชา,
ปฐก. ๒๒:๑–๑๘ (
เจคอบ ๔:๕). เจ้าจะถวายเครื่องเผาบูชาของเจ้า,
อพย. ๒๐:๒๔. สัตว์ที่นำมาถวายต้องปราศจากตำหนิ,
ฉธบ. ๑๕:๑๙–๒๑. การเชื่อฟังก็ดีกว่าเครื่องสัตวบูชา,
๑ ซมอ. ๑๕:๒๒. ความรักก็ประเสริฐกว่าเครื่องเผาบูชาและของถวายทั้งสิ้น,
มาระโก ๑๒:๓๒–๓๓. เราทั้งหลายได้รับการทรงชำระให้บริสุทธิ์โดยการถวายพระกายของพระคริสต์,
ฮบ. ๑๐:๑๐–๑๔. พระคริสต์ทรงพลีพระองค์เองเป็นเครื่องบูชาทดแทนบาป,
๒ นี. ๒:๖–๗. การพลีบูชาครั้งสุดท้ายและสำคัญยิ่งจะเป็นพระบุตรของพระผู้เป็นเจ้า, แท้จริงแล้ว, ไม่มีขอบเขตและเป็นนิรันดร์,
แอลมา ๓๔:๘–๑๔. ไม่ถวายเครื่องเผาบูชาอีกต่อไป; จงถวายใจที่ชอกช้ำและวิญญาณที่สำนึกผิดแด่พระผู้เป็นเจ้าเป็นเครื่องพลีบูชา,
๓ นี. ๙:๑๙–๒๐ (สดด. ๕๑:๑๖–๑๗;
คพ. ๕๙:๘). วันนี้เป็นวันแห่งการเสียสละ,
คพ. ๖๔:๒๓ (
คพ. ๙๗:๑๒). ทุกคนที่เต็มใจยึดถือพันธสัญญาของตนโดยการเสียสละย่อมเป็นที่ยอมรับของพระเจ้า,
คพ. ๙๗:๘. โจเซฟ เอฟ. สมิธเห็นวิญญาณของคนเที่ยงธรรม, ผู้ให้การเสียสละในอุปมาถึงการพลีพระชนม์ชีพของพระผู้ช่วยให้รอด,
คพ. ๑๓๘:๑๓. การไถ่เกิดขึ้นแล้วโดยการพลีพระชนม์ชีพของพระบุตรแห่งพระผู้เป็นเจ้าบนกางเขน,
คพ. ๑๓๘:๓๕.