ความสัมพันธ์ทางเพศที่ผิดกฎหมายของชายและหญิง. แม้ว่าโดยทั่วไปการล่วงประเวณีหมายถึงการร่วมเพศระหว่างคนที่แต่งงานแล้วกับคนอื่นที่ไม่ใช่คู่ครอง, แต่ในพระคัมภีร์อาจหมายถึงคนที่ยังไม่แต่งงานด้วย.
บางครั้งการล่วงประเวณีใช้เป็นสัญลักษณ์แทนการละทิ้งความเชื่อของประชาชาติหนึ่งหรือผู้คนทั้งกลุ่มที่ออกนอกวิถีทางของพระเจ้า (กดว. ๒๕:๑–๓; อสค. ๑๖:๑๕–๕๙; ยรม. ๓:๖–๑๐; โฮเชยา ๔).
โยเซฟไม่ยอมทำความชั่วอันใหญ่หลวงนี้, และบาปต่อต้านพระผู้เป็นเจ้า,
ปฐก. ๓๙:๗–๑๒. เจ้าจะไม่ล่วงประเวณี,
อพย. ๒๐:๑๔. ผู้ใดมองดูหญิงเพื่อให้เกิดใจกำหนัดในหญิงนั้น ผู้นั้นได้ล่วงประเวณีในใจกับหญิงนั้นแล้ว,
มธ. ๕:๒๘. ทั้งคนผิดผัวผิดเมียหรือคนล่วงประเวณีจะไม่ได้รับอาณาจักรของพระผู้เป็นเจ้าเป็นมรดก,
๑ คร. ๖:๙–๑๐. พระผู้เป็นเจ้าจะทรงพิพากษาคนมีชู้และคนล่วงประเวณี,
ฮบ. ๑๓:๔. การล่วงประเวณีน่าชิงชังที่สุดเหนือบาปทั้งปวงนอกจากการทำให้เลือดบริสุทธิ์ต้องหลั่งหรือการปฏิเสธพระวิญญาณบริสุทธิ์,
แอลมา ๓๙:๓–๕. คนที่ประพฤติล่วงประเวณี, และไม่กลับใจ, พึงถูกขับออกไป,
คพ. ๔๒:๒๓–๒๖. หากคนหนึ่งคนใดจะประพฤติล่วงประเวณีในใจพวกเขา, พวกเขาจะไม่มีพระวิญญาณ,
คพ. ๖๓:๑๔–๑๖.