พระเจ้าตรัสไว้ว่าผู้คนทั้งปวงมีความรับผิดชอบต่อเจตนารมณ์, เจตคติ, ความปรารถนา, และการกระทำของตนเอง.
วัยที่รับผิดชอบได้คือวัยที่ทรงพิจารณาว่าเด็กๆ มีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง สามารถทำบาปและสามารถกลับใจได้.
เราจะตัดสินทุกคนตามทางปฏิบัติของเขา,
อสค. ๑๘:๓๐. พวกเขาจะต้องรับผิดชอบคำที่ไม่เป็นสาระทุกคำ,
มธ. ๑๒:๓๖. รายงานสิ่งที่อยู่ในความพิทักษ์ของเจ้า,
ลูกา ๑๖:๒. เราทุกคนจะรายงานตัวต่อพระผู้เป็นเจ้า,
รม. ๑๔:๑๒. คนตายจะถูกพิพากษาตามงานของพวกเขา,
วว. ๒๐:๑๒. ถ้อยคำ, งาน, และความคิดของเราจะกล่าวโทษเรา,
แอลมา ๑๒:๑๔. เราเป็นผู้พิพากษาของเราเอง, ไม่ว่าจะทำดีหรือชั่ว,
แอลมา ๔๑:๗. ท่านได้รับอนุญาตให้ทำเพื่อตนเอง,
ฮีล. ๑๔:๒๙–๓๑. สิ่งนี้เจ้าจะสอน – การกลับใจและการให้บัพติศมาคนที่รับผิดชอบได้,
โมโร. ๘:๑๐. คนทั้งปวงผู้ถึงวัยที่รับผิดชอบได้ต้องกลับใจและรับบัพติศมา,
คพ. ๑๘:๔๒. ซาตานล่อลวงเด็กเล็กๆ ไม่ได้, จนกว่าพวกเขาเริ่มรู้จักรับผิดชอบต่อเรา,
คพ. ๒๙:๔๖–๔๗. เด็กจะได้รับบัพติศมาเมื่ออายุแปดขวบ,
คพ. ๖๘:๒๗. มนุษย์ทุกคนจะรับผิดชอบบาปของเขาเองในวันแห่งการพิพากษา,
คพ. ๑๐๑:๗๘. ให้แก่พวกเขาที่จะรู้จักความดีจากความชั่ว; ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นผู้มีสิทธิ์เสรีของตนเอง,
โมเสส ๖:๕๖. มนุษย์จะถูกลงโทษเพราะบาปของพวกเขา,
ลช. ๑:๒.