การกล่าววาจาที่ไม่ถูกต้อง, ก่อความเจ็บปวด, และชั่วร้าย. ในพระคัมภีร์การพูดเช่นนี้มักจะมุ่งไปที่บุคคลคนหนึ่งโดยมีเจตนาจะทำให้เจ็บปวด.
จงระวังลิ้นของเจ้าจากความชั่ว,
สดด. ๓๔:๑๓ (๑ ปต. ๓:๑๐). คนไร้ค่าปองทำความชั่ว,
สภษ. ๑๖:๒๗. เมื่อเขานินทาว่าร้ายท่านทั้งหลายเป็นความเท็จเพราะเรา, ท่านก็เป็นสุข,
มธ. ๕:๑๑ (
๓ นี. ๑๒:๑๑). ความคิดชั่วร้ายออกมาจากใจ,
มธ. ๑๕:๑๙ (มาระโก ๗:๒๑). อย่าพูดหยาบช้าต่อผู้ปกครองพลเมือง,
กิจการ ๒๓:๕. ให้การพูดให้ร้ายทุกอย่างอยู่ห่างไกลจากท่านเถิด,
อฟ. ๔:๓๑. อย่าใส่ร้ายซึ่งกันและกัน,
ยากอบ ๔:๑๑. ดูว่าไม่มีการลอบกัด, หรือพูดให้ร้าย,
คพ. ๒๐:๕๔.