การ​วิวาท, โต้แย้ง, และ​ถกเถียง​กัน. ความ​ขัดแย้ง, โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​ระหว่าง​สมาชิก​ใน​ศาสนจักร​ของ​พระเจ้า​หรือ​ระหว่าง​สมาชิก​ใน​ครอบครัว, ไม่​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​ของ​พระเจ้า.

เรา​อย่า​วิวาท​กัน​เลย, ป​ฐ​ก. ๑๓:๘. เพราะ​ความ​ทะลึ่ง​ผู้​ประมาท​จึง​ก่อ​วิวาท, ส​ภษ. ๑๓:๑๐. ถ้า​แม้​ว่าผู้​ใด​มี​เรื่องราว​ต่อ​กัน​ก็​จง​ยก​โทษ​ให้​กันและกัน, องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ให้ท่า​น​ฉันใด ท่าน​จง​กระทำ​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน, ค​ส. ๓:๑๓. จง​หลีก​เลี่ยง​เสีย​จาก​ปัญหา​โฉด​เขลา​ที่​เถียง​กัน, ทิตัส ๓:๙. พระเจ้า​ทรง​บัญชา​ไว้​ว่า​มนุษย์​จะ​ไม่​ขัดแย้ง​กัน, ๒ นี. ๒๖:๓๒. ท่าน​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ลูก​ๆ ต่อสู้​และ​ทะเลาะ​กัน, โม​ไซยาห์ ๔:๑๔. แอ​ลมาสั่ง​ว่า​ไม่​ควร​มีค​วาม​ขัดแย้ง​กัน​ใน​หมู่​สมาชิก​ศาสนจักร, โม​ไซยาห์ ๑๘:๒๑. ซา​ตาน​แพร่ข่าว​ลือ​และ​ความ​ขัดแย้ง, ฮีล. ๑๖:๒๒. มาร​เป็น​บิดา​แห่ง​ความ​ขัดแย้ง​และ​ยั่ว​ยุ​มนุษย์​ให้​ขัดแย้ง​กัน, ๓ นี. ๑๑:๒๙ (โม​ไซยาห์ ๒๓:๑๕). สถาปนา​กิตติคุณ​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ไม่​มี​การ​ขัดแย้ง​มาก​เช่น​นั้น, ค​พ. ๑๐:๖๒–๖๔. เลิก​ขัดแย้ง​กัน, ค​พ. ๑๓๖:๒๓.