การทำให้เป็นคนอ่อนโยนและสอนได้, หรือสภาพของการเป็นคนอ่อนโยนและสอนได้. ความอ่อนน้อมถ่อมตนรวมถึงการรู้ว่าเราพึ่งพาพระผู้เป็นเจ้าและปรารถนาที่จะยอมตนต่อพระประสงค์ของพระองค์.
พระเจ้าของท่านทรงนำท่านอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบปีเพื่อพระองค์จะทรงกระทำให้ท่านถ่อมใจ,
ฉธบ. ๘:๒. ข้าพระองค์ข่มใจตนเองด้วยการอดอาหาร,
สดด. ๓๕:๑๓. คนหนุ่มยากจนและมีสติปัญญาก็ดีกว่ากษัตริย์ชราและโฉดเขลา,
ปญจ. ๔:๑๓. พระเจ้าทรงอยู่กับคนที่มีจิตใจสำนึกผิดและถ่อม,
อสย. ๕๗:๑๕. ผู้ใดถ่อมจิตใจลงเหมือนเด็กเล็กคนนี้, ผู้นั้นจะเป็นใหญ่ในแผ่นดินสวรรค์,
มธ. ๑๘:๔. ผู้ใดถ่อมตัวลงผู้นั้นจะได้รับการยกขึ้น,
มธ. ๒๓:๑๒ (ลูกา ๑๔:๑๑; ๑๘:๑๔). พระเยซูทรงถ่อมพระองค์ลงยอมเชื่อฟังจนถึงความมรณา,
ฟป. ๒:๘ (ลูกา ๒๒:๔๒; ๒๓:๔๖). พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นปฏิปักษ์กับคนที่ถือตัวจองหอง, และทรงสำแดงพระคุณแก่คนที่อ่อนน้อมถ่อมตน,
๑ ปต. ๕:๕–๖ (
๒ นี. ๙:๔๒). นอบน้อมถ่อมตนแม้ถึงห้วงลึกแห่งความถ่อมตน,
โมไซยาห์ ๔:๑๑ (
๒ นี. ๙:๔๒;
๓ นี. ๑๒:๒). ท่านถ่อมตนเพียงพอแล้วหรือ ?
แอลมา ๕:๒๗–๒๘. ผู้คนยิ่งนอบน้อมพวกเขาจะยิ่งแข็งแกร่งในความนอบน้อม,
ฮีล. ๓:๓๓–๓๕. เราให้ความอ่อนแอแก่มนุษย์เพื่อพวกเขาจะนอบน้อม,
อีเธอร์ ๑๒:๒๗. ความนอบน้อมถ่อมตนเป็นคุณสมบัติสำหรับบัพติศมา,
คพ. ๒๐:๓๗. นอบน้อมถ่อมตนต่อหน้าเราและเจ้าจะเห็นเราและรู้ว่าเราดำรงอยู่,
คพ. ๖๗:๑๐. เจ้าจงอ่อนน้อมถ่อมตนและพระเจ้าจะทรงให้คำตอบคำสวดอ้อนวอนของเจ้าแก่เจ้า,
คพ. ๑๑๒:๑๐. ให้คนเขลาเรียนรู้ปัญญาโดยการนอบน้อมถ่อมตน,
คพ. ๑๓๖:๓๒. ทรงส่งพระวิญญาณออกไปในโลกเพื่อให้ความสว่างคนนอบน้อม,
คพ. ๑๓๖:๓๓.