การ​ไม่​เคารพ​หรือ​การ​ดูหมิ่น​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์; โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง, การ​ไม่​คารวะ​พระ​นาม​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.

อย่า​ออก​พระ​นาม​พระเจ้า​ของ​เจ้า​อย่าง​ไม่​สมควร, อ​พย. ๒๐:๗ (๒ นี. ๒๖:๓๒; โม​ไซยาห์ ๑๓:๑๕; ค​พ. ๑๓๖:๒๑). ทำไม​เรา​จึง​กระทำ​ให้​พัน​ธ​สัญญา​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​สาธารณ์ ? มล​ค. ๒:๑๐. คำ​ที่​ไม่​เป็น​สาระ​ทุก​คำ​ซึ่ง​มนุษย์​พูด​นั้น, มนุษย์​จะ​ต้อง​รับผิด​ใน​ถ้อยคำ​เหล่า​นั้น​ใน​วัน​พิพากษา, มธ. ๑๒:๓๔–๓๗. คำ​สรรเสริญ​และ​คำ​แช่ง​ด่า​ก็​ออก​มา​จาก​ปาก​อัน​เดียวกัน, ไม่​ควร​ให้​เป็น​เช่น​นั้น, ยาก​อบ ๓:๑๐. ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​กล่าวโทษ​เรา, แอลมา ๑๒:๑๔ (โม​ไซยาห์ ๔:๓๐). ให้​มนุษย์​ทั้งปวง​ระวัง​ว่า​พวก​เขา​จะ​รับ​นาม​ของ​เรา​ใน​ริมฝีปาก​พวก​เขา​อย่างไร, ค​พ. ๖๓:๖๑–๖๒.