๒๓ และ​บัดนี้, เรา​พูด​กับ​เจ้า, อีก, ผู้​รับ​ใช้​ของ​เรา โจ​เซฟ, เกี่ยว​กับ​ชาย​คนนั้น^ก​ที่​ปรารถนา​พยาน—

  ๖๑ อย่างไรก็ตาม, ความ​ระส่ำระสาย​ยัง​คง​มี​ต่อ​ไป, และ​ข่าว​ลือ​ด้วย​ลิ้น​นับ​พัน​ลิ้น​มี​อยู่​ตลอด​เวลา​ใน​การ​แพร่​สะพัด​เรื่อง​เท็จ​เกี่ยว​กับ​ครอบครัว​ของ​บิดา​ข้าพเจ้า, และ​เกี่ยว​กับ​ตัว​ข้าพเจ้า. หาก​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​สัก​หนึ่ง​ใน​พัน​เรื่อง​เหล่า​นี้, ก็​คง​จะ​ได้​เป็น​เล่ม ๆ. อย่างไรก็ตาม, การ​ข่มเหง​เริ่ม​เหลือ​ที่​จะ​อดกลั้น​จน​ข้าพเจ้า​จำเป็น​ต้อง​ออก​จาก​แมนเชสเตอร์, และ​ไป​ยัง​เทศ​มณฑล​ซัสเควฮัน​นา, ใน​รัฐ​เพ​นน์ซิลเว​เนียกับ​ภรรยา​ข้าพเจ้า. ขณะ​เตรียมตัว​ไป—โดยที่​ยากจน​มาก, และ​การ​ข่มเหง​ที่​เรา​ได้​รับ​นั้น​หนัก​จน​เหลือวิสัย​ที่​เรา​จะ​มี​สภาพ​เป็น​อย่าง​อื่น—ท่ามกลาง​ความ​ทุกข์​ของ​เรา เรา​พบ​ความ​เป็น​เพื่อน​ใน​สุภาพบุรุษ​คน​หนึ่ง​นาม​ว่า​มาร์ติน แฮ​ร์ริส^ก, ซึ่ง​มา​หา​เรา​และ​ให้​เงิน​แก่​ข้าพเจ้า​ห้า​สิบ​เหรียญ​เพื่อ​ช่วยเหลือ​เรา​ใน​การ​เดินทาง. นาย​แฮ​ร์ริ​ส​เป็น​ผู้​มี​ถิ่น​พำนัก​อยู่​ใน​เมือง​พอลไมรา, เทศ​มณฑล​เวย์น, ใน​รัฐ​นิ​ว​ยอ​ร์ก, และ​เป็น​เกษตรกร​ที่​มี​ผู้​นับหน้าถือตา​คน​หนึ่ง.