หลักคำสอน
และ
พันธสัญญา
ภาค ๑๐๑
การเปิดเผยที่ประทานแก่โจเซฟ สมิธ ศาสดาพยากรณ์, ที่เคิร์ทแลนด์, รัฐโอไฮโอ, วันที่ ๑๖ ธันวาคม ค.ศ. ๑๘๓๓ (History of the Church, 1:458–464). ในเวลานี้วิสุทธิชนที่มารวมกันในมิสซูรีถูกข่มเหงอย่างหนัก. กลุ่มคนร้ายขับไล่พวกเขาให้จากบ้านของพวกเขาในเทศมณฑลแจ๊คสัน และวิสุทธิชนบางคนพยายามตั้งรกรากในเทศมณฑลแวน บิวเรน, แต่การข่มเหงก็ยังเกิดขึ้นกับพวกเขา. วิสุทธิชนโดยส่วนใหญ่ขณะนั้นอยู่ในเทศมณฑลเคลย์, รัฐมิสซูรี. การขู่จะเอาชีวิตคนบางคนในศาสนจักรมีมาก. ผู้คนสูญเสียเครื่องเรือน, เครื่องนุ่งห่ม, ปศุสัตว์, และทรัพย์สมบัติส่วนตัวอื่นๆ; และพืชผลของพวกเขาเป็นอันมากถูกทำลาย.
๑–๘, วิสุทธิชนถูกตีสอนและเป็นทุกข์เนื่องจากการล่วงละเมิดของพวกเขา; ๙–๑๕, ความเคืองแค้นของพระเจ้าจะลงมาบนประชาชาติ, แต่ผู้คนของพระองค์จะได้รับการรวบรวมและปลอบโยน; ๑๖–๒๑, ไซอันกับสเตคของนางจะได้รับการสถาปนา; ๒๒–๓๑, อธิบายถึงลักษณะของชีวิตในระหว่างมิลเลเนียม; ๓๒–๔๒, วิสุทธิชนจะได้รับพรและรางวัลในเวลานั้น; ๔๓–๖๒, คำอุปมาเรื่องเจ้านายกับต้นมะกอกหมายถึงความยุ่งยากและการไถ่ไซอันในที่สุด; ๖๓–๗๕, วิสุทธิชนต้องมารวมกันต่อไป; ๗๖–๘๐, พระเจ้าทรงสถาปนารัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา; ๘๑–๑๐๑, วิสุทธิชนต้องร้องขอให้มีการชดใช้ความคับแค้นใจ, ตามคำอุปมาเรื่องหญิงหม้ายและผู้พิพากษาอธรรม.
๑
ตามจริงแล้ว เรากล่าวแก่เจ้า, เกี่ยวกับพี่น้องเจ้าผู้เป็นทุกข์, และถูก ข่มเหงก, และถูก ขับขออกจากแผ่นดินแห่งมรดกของพวกเขา—
๒
เรา, พระเจ้า, ยอมให้ความ ทุกข์กมาถึงพวกเขา, ซึ่งด้วยความทุกข์นั้นพวกเขาเป็นทุกข์, อันเป็นผลจากการล่วง ละเมิดขของพวกเขา;
๓
ทว่าเราจะเป็นเจ้าของพวกเขา, และพวกเขาจะเป็นของ เรากในวันนั้นเมื่อเราจะมาเลือกสรรเพชรพลอยของเรา.
๔
ฉะนั้น, พวกเขาจำเป็นต้องถูกตี สอนกและถูกทดลอง, แม้ดังอับ ราฮัมข, ผู้ได้รับบัญชาให้ถวายบุตรคนเดียวของท่าน.
๕
เพราะคนทั้งหลายทั้งปวงเหล่านั้นผู้จะไม่อดทนต่อการตีสอน, แต่ปฎิเส ธกเรา, จะได้รับการชำระให้ บริสุทธิ์ขไม่ได้.
๖
ดูเถิด, เรากล่าวแก่เจ้า, มีความไม่ลงรอยกัน, และการ ขัดแย้งก, และความ ริษยาข, และการวิวาท, และความปรารถนาอันเป็นตัณหา ราคะคและความโลภในบรรดาพวกเขา; ฉะนั้น โดยสิ่งเหล่านี้พวกเขาทำให้มรดกของพวกเขาแปดเปื้อน.
๗
พวกเขาเชื่องช้าในการสดับ ฟังกสุรเสียงของพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าของพวกเขา; ฉะนั้น, พระเจ้า พระผู้เป็นเจ้าของพวกเขาจึงทรงเชื่องช้าในการสดับฟังคำสวดอ้อนวอนของพวกเขา, ในการตอบพวกเขาในวันแห่งความยุ่งยากของพวกเขา.
๘
ในวันแห่งความสงบสุขของพวกเขา พวกเขาถือคำแนะนำของเราเป็นเรื่องเล่นๆ; แต่, ในวันแห่งความ ยุ่งยากกของพวกเขา, ด้วยความจำเป็นพวกเขาคลำ หาขเรา.
๙
ตามจริงแล้ว เรากล่าวแก่เจ้า, ทั้งที่พวกเขามีบาป, อุทรของเราเต็มไปด้วยความ สงสารกต่อพวกเขา. เราจะไม่ ขับขพวกเขาออกไปทั้งหมด; และในวันแห่งความ โกรธคเราจะนึกถึงความเมตตา.
๑๐
เราให้คำมั่นไว้, และประกาศิตออกไปโดยบัญญัติข้อก่อนหน้านี้ซึ่งเราให้แก่เจ้าไว้, ว่าเราจะเงื้อ ดาบกแห่งความเคืองแค้นของเราลงมาต่อสู้เพื่อช่วยผู้คนของเรา; และแม้ดังที่เรากล่าวไว้, สิ่งนั้นจะบังเกิดขึ้น.
๑๑
ในไม่ช้าความเคืองแค้นของเราจะเทลงมาบนประชาชาติทั้งปวงอย่างมิอาจประมาณ; และการนี้เราจะทำเมื่อถ้วยแห่งความชั่วช้าสามานย์ของพวกเขาเต็ม เปี่ยมก.
๑๒
และในวันนั้น คนทั้งปวงที่เราพบบนหอคอย สูงก, หรืออีกนัยหนึ่ง, อิสราเอลทั้งปวงของเรา, จะได้รับการช่วยให้รอด.
๑๓
และเราจะ รวบรวมกพวกเขาที่กระจัดกระจาย.
๑๔
และเราจะปลอบโยนคนทั้งปวงเหล่านั้นที่โศก เศร้าก.
๑๕
และเราจะสวมมงกุฎคนทั้งปวงเหล่านั้นที่สละ ชีวิตกของพวกเขาเพื่อนามของเรา.
๑๖
ฉะนั้น, ให้ใจของเจ้าสบายเกี่ยวกับไซอัน; เพราะเนื้อหนังทั้งปวงอยู่ใน มือกเรา; จงนิ่งเถิดและ รู้ขว่าเราคือพระผู้เป็นเจ้า.
๑๗
ไซ อันกจะไม่ถูกย้ายออกจากที่ของนาง, ทั้งที่ลูกหลานของนางกระจัดกระจาย.
๑๘
คนเหล่านั้นที่ยังอยู่, และมีใจบริสุทธิ์, จะกลับมา, และมาสู่ มรดกกของพวกเขา, พวกเขาและลูกหลานของพวกเขา, ด้วย เพลงขแห่งปีติอันเป็นนิจ, เพื่อ สร้างคแผ่นดินที่รกร้างของไซอันขึ้นมาใหม่—
๑๙
และสิ่งทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้เพื่อถ้อยคำของบรรดาศาสดาพยากรณ์จะเกิดสัมฤทธิผล.
๒๐
และ, ดูเถิด, มิได้มีสถาน ที่กอื่นใดกำหนดไว้นอกจากสถานที่ซึ่งเรากำหนด; ทั้งจะไม่มีสถานที่อื่นใดนอกจากสถานที่ซึ่งเรากำหนดไว้, เพื่องานแห่งการรวบรวมวิสุทธิชนของเรา—
๒๑
จนกว่าจะถึงวันนั้นเมื่อพบว่าไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเขาอีก; และในเวลานั้นเราก็มีสถานที่อื่นๆ ซึ่งเราจะกำหนดไว้ให้พวกเขา, และสถานที่เหล่านั้นจะเรียกว่าสเต คก, เพื่อเป็นม่านบังหรือกำลังของไซอัน.
๒๒
ดูเถิด, เป็นความประสงค์ของเรา, ที่คนทั้งปวงเหล่านั้นผู้เรียกหานามของเรา, และนมัสการเราตามกิตติคุณอันเป็นนิจของเรา, จะรวบรวม กันก, และ ยืนขอยู่ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์;
๒๓
และเตรียมรับการเปิดเผยซึ่งจะมาถึง, เมื่อ ม่านกอันเป็นเครื่องคลุมวิหารของเรา, ในพลับพลาของเรา, ซึ่งซ่อนแผ่นดินโลกอยู่, จะถูกนำออกไป, และเนื้อหนังทั้งปวงจะ เห็นขเราพร้อมกัน.
๒๔
และทุกสิ่งที่มี มลทินก, ทั้งมนุษย์, หรือสัตว์แห่งท้องทุ่ง, หรือสัตว์ปีกแห่งฟ้าสวรรค์, หรือสัตว์น้ำแห่งทะเล, ที่พำนักอยู่ทั่วพื้นพิภพ, จะมอด ไหม้ข;
๒๕
และที่เป็นธาตุจะ ละลายกด้วยความร้อนอันแรงกล้าด้วย; และสิ่งทั้งปวงจะกลับกลายเป็นสิ่ง ใหม่ข, เพื่อความรู้และรัศมี ภาพคของเราจะพำนักอยู่ทั่วทั้งแผ่นดินโลก.
๒๖
และในวันนั้นความเป็น อริกของมนุษย์, และความเป็นอริของสัตว์, แท้จริงแล้ว, ความเป็นอริของเนื้อหนังทั้งปวง, จะ พ้นขไปจากหน้าเรา.
๒๗
และในวันนั้นอะไรก็ตามที่มนุษย์คนใดจะขอ, ก็จะให้แก่เขา.
๒๘
และในวันนั้นซา ตานกจะไม่มีอำนาจที่จะล่อลวงมนุษย์คนใด.
๒๙
และจะไม่มี โทมนัสกเพราะไม่มีความตาย.
๓๐
ในวันนั้น ทารกกจะไม่ตายจนกว่าเขาจะแก่เฒ่า; และชีวิตของเขาจะเป็นดังอายุของต้นไม้;
๓๑
และเมื่อเขาตายเขาจะไม่หลับ, นั่นหมายถึงในพื้นดิน, แต่จะถูก เปลี่ยนกในพริบตา, และเราจะพาเขาขึ้น ไปข, และสถานพักผ่อนของเขาจะมีรัศมีภาพ.
๓๒
แท้จริงแล้ว, ตามจริงแล้ว เรากล่าวแก่เจ้า, ใน วันกนั้นเมื่อพระเจ้าจะเสด็จมา, พระองค์จะทรง เปิดเผยขสิ่งทั้งปวง—
๓๓
สิ่งที่ผ่านไป, และสิ่งที่ ซ่อนกอยู่ซึ่งไม่มีมนุษย์คนใดรู้, สิ่งที่เกี่ยวกับแผ่นดินโลก, ซึ่งโดยสิ่งนั้นพระองค์ทรงรังสรรค์โลก, และจุดประสงค์และจุดหมายของมัน—
๓๔
สิ่งที่ล้ำค่าที่สุด, สิ่งที่อยู่เบื้องบน, และสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง, สิ่งที่อยู่ในแผ่นดินโลก, และบนแผ่นดินโลก, และในฟ้าสวรรค์.
๓๕
และคนทั้งปวงเหล่านั้นที่ทนรับการ ข่มเหงกเพื่อนามของเรา, และอดทนด้วยศรัทธา, แม้ว่าพวกเขาได้รับเรียกให้พลีชีพเพื่อ เห็นแก่ขเรา ทว่าพวกเขาจะยังรับส่วนรัศมีภาพนี้ทั้งหมด.
๓๖
ดังนั้น, อย่ากลัวเลยแม้จนถึงความ ตายก; เพราะในโลกนี้ปีติของเจ้าไม่บริบูรณ์, แต่ในเรา ปีติขของเจ้าบริบูรณ์.
๓๗
ฉะนั้น, อย่ากังวลกับร่างกาย, หรือชีวิตของร่างกาย; แต่กังวลกับจิต วิญญาณก, และกับชีวิตของจิตวิญญาณ.
๓๘
และแสวง หากพระพักตร์ของพระเจ้าเสมอ, เพื่อในความ อดทนขเจ้าจะครอบครองจิตวิญญาณของเจ้า, และเจ้าจะมีชีวิตนิรันดร์.
๓๙
เมื่อมนุษย์ได้รับเรียกมาสู่กิตติคุณอันเป็น นิจกของเรา, และทำพันธสัญญาด้วยพันธสัญญาอันเป็นนิจ, เราจะนับพวกเขาเป็น เกลือขของแผ่นดินโลกและรสชาติแห่งมนุษย์;
๔๐
เราเรียกพวกเขาให้เป็นรสชาติแห่งมนุษย์; ดังนั้น, หากเกลือนั้นของแผ่นดินโลกหมดรส, ดูเถิด, นับจากนั้นมันไม่มีประโยชน์เลยนอกจากจะเอาไปทิ้งเสียและถูกเหยียบย่ำไว้ใต้เท้ามนุษย์.
๔๑
ดูเถิด, นี่คือปัญญาเกี่ยวกับลูกหลานของไซอัน, แม้หลายคน, แต่มิใช่ทั้งหมด; เราพบว่าพวกเขาเป็นผู้ล่วงละเมิด, ฉะนั้นพวกเขาจำต้องถูกตี สอนก—
๔๒
คนที่ยกตนให้ สูงส่งกเราจะทำให้ต่ำต้อย, และคนที่ทำให้ตน ต่ำต้อยขเราจะยกให้สูงส่ง.
๔๓
และบัดนี้, เราจะสอนคำอุปมาแก่เจ้า, เพื่อเจ้าจะรู้ความประสงค์ของเราเกี่ยวกับการไถ่ไซอัน.
๔๔
เจ้านายกคนหนึ่งมีที่ดินแห่งหนึ่ง, เลิศเลอยิ่งนัก; และเขากล่าวแก่คนใช้ทั้งหลายของเขาว่า: เจ้าจงไปยังสวน องุ่นขของเรา, แม้บนที่ดินอันเลิศเลอยิ่งนักผืนนี้, และปลูกต้นมะกอกสิบสองต้น;
๔๕
และวาง ยามกไว้โดยรอบ, และสร้างหอสูง, เพื่อคนหนึ่งจะมองเห็นแผ่นดินโดยรอบ, เพื่อเป็นยามบนหอสูง, เพื่อต้นมะกอกของเราจะไม่ถูกหักโค่นเมื่อศัตรูจะมาปล้นสะดมและนำผลจากสวนองุ่นของเราไปเป็นของตนเอง.
๔๖
บัดนี้, คนใช้ทั้งหลายของเจ้านายออกไปทำดังที่นายของพวกเขาบัญชา, และปลูกต้นมะกอก, และสร้างรั้วต้นไม้โดยรอบ, และวางยามไว้, และเริ่มสร้างหอสูง.
๔๗
และขณะที่พวกเขายังวางรากฐานของมันอยู่, พวกเขาเริ่มกล่าวในบรรดาพวกเขาว่า: และนายของข้าพเจ้าต้องการอะไรเล่าจากหอสูงนี้ ?
๔๘
และปรึกษากันเป็นเวลานาน, โดยกล่าวในบรรดาพวกเขาว่า: นายของข้าพเจ้าต้องการอะไรเล่าจากหอสูงนี้, ในเมื่อเห็นได้ว่านี่เป็นเวลาแห่งความสงบสุข ?
๔๙
เงินตรานี้อาจนำไปไว้กับผู้แลกเปลี่ยนมิใช่หรือ ? เพราะไม่มีความจำเป็นในสิ่งเหล่านี้.
๕๐
และขณะที่พวกเขามีความเห็นขัดแย้งกัน พวกเขาก็เริ่มเกียจคร้านมาก, และพวกเขาหาสดับฟังคำบัญชาจากนายของพวกเขาไม่.
๕๑
และศัตรูมาตอนกลางคืน, และหักโค่นรั้ว ต้นไม้ก; และคนใช้ของเจ้านายลุกขึ้นและตกใจกลัว, และหลบหนีไป; และศัตรูทำลายงานของพวกเขา, และหักโค่นต้นมะกอก.
๕๒
บัดนี้, ดูเถิด, เจ้านาย, เจ้าแห่งสวนองุ่น, เรียกคนใช้ของเขา, และกล่าวแก่พวกเขา, เหตุใดเล่า ! อะไรเป็นสาเหตุของความชั่วอันใหญ่หลวงนี้ ?
๕๓
เจ้าไม่ควรหรือที่จะทำแม้ดังที่เราบัญชาเจ้า, และ—หลังจากเจ้าปลูกสวนองุ่น, และสร้างรั้วต้นไม้โดยรอบแล้ว, และวางยามไว้บนกำแพงนั้น—สร้างหอสูงด้วย, และวางยามคนหนึ่งไว้บนหอสูง, และเฝ้าดูสวนองุ่นของเรา, และไม่หลับไป, เกลือกศัตรูจะโจมตีเจ้า ?
๕๔
และดูเถิด, ยามบนหอสูงก็จะได้เห็นศัตรูขณะที่ยังอยู่ไกล; และเมื่อเป็นดังนั้นเจ้าก็จะได้เตรียมพร้อมและมิให้ศัตรูมาพังรั้วต้นไม้ที่นั่นได้, และทำให้สวนองุ่นของเรารอดจากเงื้อมมือผู้ทำลาย.
๕๕
และเจ้าแห่งสวนองุ่นกล่าวแก่คนใช้คนหนึ่งของเขาว่า: จงไปรวบรวมคนใช้ที่เหลือของเรา, และนำกำลัง ทั้งหมดกของบ้านเราไป, ซึ่งคือนักรบของเรา, คนหนุ่มของเรา, และคนเหล่านั้นที่อยู่ในวัยกลางคนด้วยในบรรดาคนใช้ทั้งหมดของเรา, ผู้เป็นกำลังของบ้านเรา, เว้นไว้เฉพาะคนเหล่านั้นที่เรากำหนดให้ยังอยู่ต่อไป;
๕๖
และเจ้าจงไปยังที่ดินแห่งสวนองุ่นของเราทันที, และกู้คืนสวนองุ่นของเรา; เพราะมันเป็นของเรา; เราซื้อมาด้วยเงินตรา.
๕๗
ฉะนั้น, เจ้าจงเข้าไปยังที่ดินของเราทันที; พังกำแพงของศัตรูเรา; ทำลายหอสูงของพวกเขา, และทำให้ยามของพวกเขากระจัดกระจาย.
๕๘
และตราบเท่าที่พวกเขารวมตัวกันต่อสู้เจ้า, จง แก้แค้นกศัตรูของเราให้เรา, เพื่อว่าในไม่ช้าเราจะมาพร้อมกับพวกที่เหลือของบ้านเราและครอบครองแผ่นดิน.
๕๙
และคนใช้กล่าวแก่นายของเขาว่า: เมื่อไรเล่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้น ?
๖๐
และเขากล่าวแก่คนใช้ของเขาว่า: เมื่อเราประสงค์; เจ้าจงไปทันที, และทำสิ่งทั้งปวงไม่ว่าอะไรก็ตามที่เราบัญชาเจ้า;
๖๑
และนี่จะเป็นตราและพรของเราไว้บนเจ้า—ผู้พิทักษ์ที่ซื่อสัตย์และมี ปัญญากท่ามกลางบ้านเรา, ผู้ ปกครองขในอาณาจักรของเรา.
๖๒
และคนใช้ของเขาออกไปทันที, และทำสิ่งทั้งปวงไม่ว่าอะไรก็ตามที่นายบัญชาเขา; และ หลังจากกนั้นหลายวันสิ่งทั้งปวงก็เกิดสัมฤทธิผล.
๖๓
อนึ่ง, ตามจริงแล้วเรากล่าวแก่เจ้า, เราจะแสดงปรีชาญาณในเราแก่เจ้าเกี่ยวกับหน่วยทั้งปวงของศาสนจักร, ตราบเท่าที่พวกเขาเต็มใจรับการนำทางในวิธีที่ถูกต้องและสมควรเพื่อความรอดของพวกเขา—
๖๔
ว่างานแห่งการรวบรวมวิสุทธิชนของเราจะมีต่อไป, ว่าเราจะเสริมสร้างพวกเขาสำหรับนามของเราบนสถานที่ ศักดิ์สิทธิ์ก; เพราะเวลาแห่งการ เก็บเกี่ยวขมาถึงแล้ว, และคำของเราจำเป็นต้อง เกิดสัมฤทธิผลค.
๖๕
ฉะนั้น, เราต้องรวบรวมผู้คนของเรา, ตามคำอุปมาเรื่องข้าวสาลีและ ข้าวละมานก, เพื่อเราจะเก็บรักษาข้าวสาลีไว้ในยุ้งเพื่อมีชีวิตนิรันดร์, และสวมด้วยมงกุฎรัศมีภาพซี เลสเชียลข, เมื่อเราจะมาในอาณาจักรของพระบิดาแห่งเราเพื่อรางวัลมนุษย์ทุกคนตามที่งานของเขาจะเป็น;
๖๖
ขณะที่ข้าวละมานจะถูกมัดไว้เป็นฟ่อนๆ, และสายรัดของมันถูกตรึงไว้แน่นหนา, เพื่อมันจะถูกเพลิงที่ไม่รู้ดับเผา ผลาญก.
๖๗
ฉะนั้น, บัญญัติข้อหนึ่งเราให้แก่หน่วยทั้งปวงของศาสนจักร, ว่าพวกเขาจะรวมกันต่อไปมาสู่สถานที่ซึ่งเรากำหนดไว้.
๖๘
กระนั้นก็ตาม, ดังที่เรากล่าวแก่เจ้าในบัญญัติข้อก่อน, อย่าให้การ รวมกของเจ้าเป็นไปอย่างเร่งรีบ, หรือโดยการหนี; แต่ให้สิ่งทั้งปวงเตรียมไว้ก่อนหน้าเจ้า.
๖๙
และเพื่อให้สิ่งทั้งปวงเตรียมไว้ก่อนหน้าเจ้า, จงยึดถือบัญญัติซึ่งเราให้ไว้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้—
๗๐
ซึ่งกล่าว, หรือสอน, ให้ ซื้อกที่ดินทั้งหมดด้วยเงินตรา, ซึ่งจะซื้อได้จากเงินตรา, ในภูมิภาคโดยรอบแผ่นดินซึ่งเรากำหนดให้เป็นแผ่นดินแห่งไซอัน, เพื่อการเริ่มต้นของการรวมวิสุทธิชนของเรา;
๗๑
ที่ดินทั้งหมด ซึ่งจะซื้อได้ในเทศมณฑลแจ๊คสัน, และเทศมณฑลต่างๆ โดยรอบ, และปล่อยที่เหลือไว้ในมือเรา.
๗๒
บัดนี้, ตามจริงแล้วเรากล่าวแก่เจ้า, ให้หน่วยทั้งปวงของศาสนจักรรวบรวมเงินตราทั้งหมดของพวกเขา; ให้ทำสิ่งเหล่านี้เมื่อถึงเวลา, แต่มิใช่อย่าง เร่งรีบก; และพึงถือปฏิบัติที่จะมีสิ่งทั้งปวงเตรียมไว้ก่อนหน้าเจ้า.
๗๓
และให้กำหนดชายที่น่ายกย่อง, แม้คนมีปัญญา, และส่งพวกเขาไปซื้อที่ดินเหล่านี้.
๗๔
และหน่วยต่างๆ ของศาสนจักรในดินแดนทางตะวันออก, เมื่อหน่วยดังกล่าวได้รับการเสริมสร้าง, หากพวกเขาจะสดับฟังคำแนะนำนี้พวกเขาจะซื้อที่ดินและมารวมกันบนนั้น; และในวิธีนี้พวกเขาจะสถาปนาไซอันได้.
๗๕
แม้บัดนี้ มีเพียงพออยู่แล้วที่สะสมไว้, แท้จริงแล้ว, แม้มากมายเหลือล้น, ที่จะไถ่ไซอัน, และสถาปนาแผ่นดินที่รกร้างของนาง, ที่จะไม่ถูกโค่นลงอีก, หากหน่วยต่างๆ ของศาสนจักร, ที่เรียกตนเองตามนามของเรา, เต็มใจกสดับฟังเสียงของเรา.
๗๖
และเรากล่าวแก่เจ้าอีกครั้ง, คนเหล่านั้นที่กระจัดกระจายโดยศัตรูพวกเขา, เป็นความประสงค์ของเราที่พวกเขาจะร้องขอต่อไปให้มีการชดใช้, และการไถ่, โดยมือของคนเหล่านั้นที่ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ปกครองและอยู่ในสิทธิอำนาจเหนือเจ้า—
๗๗
ตามกฎและ รัฐธรรมนูญกของผู้คน, ซึ่งเรายอมให้สถาปนา, และควรธำรงรักษาไว้เพื่อ สิทธิขและการคุ้มครองเนื้อหนังทั้งปวง, ตามหลักธรรมอันเที่ยงธรรมและศักดิ์สิทธิ์;
๗๘
เพื่อมนุษย์ทุกคนจะกระทำในหลักคำสอนและหลักธรรมเกี่ยวกับอนาคต, ตามสิทธิ์ เสรีกทางศีลธรรมซึ่งเราให้แก่เขา, เพื่อมนุษย์ทุกคนจะ รับผิดชอบขบาปของเขาเองในวันแห่งการ พิพากษาค.
๗๙
ฉะนั้น, จึงไม่ถูกต้องที่มนุษย์คนใดจะอยู่ในความเป็นทาสแก่กัน.
๘๐
และเพื่อจุดมุ่งหมายนี้ เราจึงสถาปนา รัฐธรรมนูญกของแผ่นดินนี้, โดยมือของคนมีปัญญาผู้ที่เรายกขึ้นเพื่อจุดมุ่งหมายนี้เอง, และไถ่แผ่นดินโดยการ นองเลือดข.
๘๑
บัดนี้, เราจะเปรียบลูกหลานของไซอันกับอะไรเล่า ? เราจะเปรียบพวกเขากับคำ อุปมากเรื่องผู้หญิง และผู้พิพากษาอธรรม, เพราะมนุษย์ควรสวด อ้อนวอนขเสมอและไม่ท้อถอย, ซึ่งกล่าวว่า—
๘๒
ในเมืองหนึ่งมีผู้พิพากษาคนหนึ่งซึ่งหาเกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้าไม่, ทั้งไม่เห็นแก่มนุษย์.
๘๓
และมีหญิงหม้ายคนหนึ่งในเมืองนั้น, และนางมาหาเขา, โดยกล่าวว่า: โปรดแก้แค้นปฏิปักษ์ของข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าเถิด.
๘๔
และเขาไม่ยอมทำชั่วระยะเวลาหนึ่ง, แต่ต่อมาเขากล่าวในใจว่า: แม้ว่าข้าพเจ้าหาเกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้าไม่, หรือไม่เห็นแก่มนุษย์, แต่เพราะหญิงหม้ายผู้นี้รบกวนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะแก้แค้นให้นาง, เกลือกโดยการที่นางมาตลอดเวลา นางจะทำให้ข้าพเจ้าระอาใจ.
๘๕
ดังนี้เราจะเปรียบลูกหลานของไซอัน.
๘๖
ให้พวกเขาร้องขอแทบเท้าของผู้พิพากษา;
๘๗
และหากเขาหาใส่ใจพวกเขาไม่, ก็ให้พวกเขาร้องขอแทบเท้าผู้ปกครองรัฐ;
๘๘
และหากผู้ปกครองรัฐหาใส่ใจพวกเขาไม่, ก็ให้พวกเขาร้องขอแทบเท้าประธานาธิบดี;
๘๙
และหากประธานาธิบดีหาใส่ใจพวกเขาไม่, เมื่อเป็นดังนั้นพระเจ้าจะทรงลุกขึ้นและเสด็จออกจากที่ ซ่อนกของพระองค์, และในความเกรี้ยวโกรธของพระองค์ทรงก่อทุกข์แก่ประชาชาติ;
๙๐
และในความขุ่นเคืองพระทัยยิ่งของพระองค์, และในความกริ้วอันรุนแรงของพระองค์, ในเวลาของพระองค์, จะทรงตัดขาดผู้ พิทักษ์กเหล่านั้นที่ชั่วร้าย, ไม่ซื่อสัตย์, และไม่เที่ยงธรรม, และกำหนดส่วนที่จะให้แก่พวกเขาในบรรดาคนหน้าซื่อใจคด, และคนที่ไม่ เชื่อข;
๙๑
แม้ในความมืดภายนอก, ที่ซึ่งมีการ ร้องไห้ก, และพิลาปรำพัน, และการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน.
๙๒
ฉะนั้น, เจ้าจงสวดอ้อนวอน, เพื่อหูพวกเขาจะเปิดฟังเสียงร้องของเจ้า, เพื่อเราจะ เมตตากพวกเขา, เพื่อสิ่งเหล่านี้จะไม่มาถึงพวกเขา.
๙๓
สิ่งใดที่เรากล่าวแก่เจ้าจำเป็นต้องเกิด, เพื่อมนุษย์ทั้งปวงจะอยู่โดยตกอยู่ในสภาพที่ไม่มี ข้ออ้างก;
๙๔
เพื่อคนมีปัญญาและผู้ปกครองจะได้ยินและรู้จักสิ่งที่พวกเขาไม่เคย เข้าใจก;
๙๕
เพื่อเราจะเริ่มทำให้เกิดการกระทำของเรา, การกระทำที่ แปลกกของเรา, และทำงานของเรา, งานที่แปลกของเรา, เพื่อมนุษย์จะเล็ง เห็นขความแตกต่างระหว่างคนชอบธรรมกับคนชั่วร้าย, พระผู้เป็นเจ้าของเจ้าตรัส.
๙๖
และอนึ่ง, เรากล่าวแก่เจ้า, เป็นการตรงกันข้ามกับบัญญัติของเรา และความประสงค์ของเราที่ผู้รับใช้ของเรา ซิดนีย์ กิลเบิร์ตจะขาย คลังกของเรา, ซึ่งเรากำหนดไว้ให้ผู้คนของเรา, ให้อยู่ในมือศัตรูของเรา.
๙๗
อย่าให้สิ่งซึ่งเรากำหนดไว้มีมลทินไปโดยศัตรูของเรา, โดยการยินยอมของคนเหล่านั้นที่ เรียกกตนเองตามนามของเรา;
๙๘
เพราะนี่คือบาปที่สาหัสและรุนแรงต่อเรามาก, และต่อผู้คนของเรา, อันเนื่องมาจากสิ่งเหล่านั้น ซึ่งเราประกาศิตไว้และซึ่งจะเกิดกับประชาชาติต่างๆ ในไม่ช้า.
๙๙
ฉะนั้น, จึงเป็นความประสงค์ของเราที่ผู้คนของเราจะอ้างสิทธิ์, และถือสิทธิ์กับสิ่งซึ่งเรากำหนดให้พวกเขา, แม้พวกเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้พำนักบนนั้น.
๑๐๐
กระนั้นก็ตาม, เรายังไม่กล่าวว่าพวกเขาจะไม่พำนักบนนั้น; เพราะตราบเท่าที่พวกเขานำผลและงานอันสมกับอาณาจักรแห่งเราออกมาพวกเขาจะพำนักบนนั้น.
๑๐๑
พวกเขาจะสร้าง, และอีกคนหนึ่งจะไม่ได้สืบ ทอดกสิ่งนั้นเป็นมรดก; พวกเขาจะปลูกสวนองุ่น, และพวกเขาจะกินผลของมัน. แม้เป็นดังนั้น. เอเมน.
|