๒๗ ฉะนั้น, ขณะ​แอ​มัน​กับ​ผู้​รับ​ใช้​ของ​กษัตริย์​กำลัง​ต้อน​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน​ไป​ยัง​แหล่ง​น้ำ​นี้, ดูเถิด, ชาวเล​มัน​จำนวน​หนึ่ง, ซึ่ง​มา​อยู่​ที่​น้ำ​แล้ว​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน, ยืน​ขึ้น​และ​ทำให้​ฝูง​สัตว์​ของ​แอ​มัน​และ​ผู้​รับ​ใช้​ของ​กษัตริย์​กระจัดกระจาย​ไป, และ​พวก​เขา​ทำให้​มัน​กระจัดกระจาย​เตลิด​หนี​ไป​หลาย​ทิศทาง.

  ๓ และ​พวก​เขา​ตอบ​กษัตริย์, และ​กล่าว: เรา​หา​รู้​ไม่​ว่า​เขา​เป็น​พระ​วิญญาณ​ยิ่ง​ใหญ่​หรือ​มนุษย์, แต่​เรา​รู้อยู่​เพียง​เท่า​นี้​คือ, ศัตรู​ของ​กษัตริย์​สังหาร​เขา​ไม่ได้^ก; ทั้ง​พวก​เขา​ทำให้​ฝูง​สัตว์​ของ​กษัตริย์​กระจัดกระจาย​ไป​ก็​ไม่​ได้​เมื่อ​เขา​อยู่​กับ​เรา, เพราะ​ความ​ชำนาญ​และ​พละ​กำลัง​อัน​มาก​ยิ่ง​ของ​เขา; ฉะนั้น, เรา​จึง​รู้​ว่า​เขา​เป็น​มิตร​กับ​กษัตริย์. และ​บัดนี้, ข้า​แต่​กษัตริย์, เรา​ไม่​เชื่อ​ว่า​มนุษย์​มี​พลัง​ความ​สามารถ​ใหญ่​หลวง​เช่น​นี้, เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เขา​ถูก​สังหาร​ไม่​ได้.