หนังสือของแอลมา
บุตรของแอลมา
เรื่องราวของบุตรโมไซยาห์, ซึ่งปฏิเสธสิทธิ์ที่พวกท่านจะครองอาณาจักรเพื่อพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้า, และขึ้นไปแผ่นดินแห่งนีไฟเพื่อสั่งสอนชาวเลมัน; การรับทุกขเวทนาและการปลดปล่อยของพวกท่าน—ตามบันทึกของแอลมา.
ประกอบด้วยบทที่ ๑๗ ถึง ๒๗.
บทที่ ๑๗
บุตรของโมไซยาห์มีวิญญาณแห่งการพยากรณ์และการเปิดเผย—พวกท่านเดินทางไปหลายเส้นทางเพื่อประกาศพระวจนะแก่ชาวเลมัน—แอมันไปยังแผ่นดินแห่งอิชมาเอลและกลายเป็นผู้รับใช้ของกษัตริย์ลาโมไน—แอมันรักษาฝูงสัตว์เลี้ยงของกษัตริย์ไว้ได้และสังหารศัตรูของเขาที่น้ำแห่งซีบัส. ข้อ ๑—๓, ประมาณ ๗๗ ปีก่อนคริสตกาล; ข้อ ๔, ประมาณ ๙๑–๗๗ ปีก่อนคริสตกาล; และข้อ ๕—๓๙, ประมาณ ๙๑ ปีก่อนคริสตกาล.
๑
และบัดนี้เหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือขณะที่แอลมากำลังเดินทางจากแผ่นดินกิเดียนไปทางใต้, ไปยังแผ่นดินแห่งแมนไท, ดูเถิด, ยังความฉงนแก่ท่าน, ท่าน พบกบุตรขของโมไซยาห์กำลังเดินทางมุ่งไปแผ่นดินแห่งเซราเฮ็มลา.
๒
บัดนี้พวกบุตรของโมไซยาห์นี้อยู่กับแอลมาในเวลาที่เทพปรากฏแก่ท่านครั้ง แรกก; ฉะนั้นแอลมาชื่นชมอย่างยิ่งที่เห็นพี่น้องของท่าน; และสิ่งที่ยังความปรีดีให้ท่านมากขึ้นคือ, พวกท่านยังเป็นพี่น้องของท่านในพระเจ้า; แท้จริงแล้ว, และพวกท่านมั่นคงขึ้นในความรู้เรื่องความจริง; และพวกท่านเป็นคนมีพื้นฐานความเข้าใจที่ถูกต้องและพวกท่าน ค้นคว้าขพระคัมภีร์อย่างขยันหมั่นเพียร, เพื่อพวกท่านจะรู้พระวจนะของพระผู้เป็นเจ้า.
๓
แต่นี่ยังไม่หมด; พวกท่านยอมตนในการสวดอ้อนวอน, และการอด อาหารกอย่างมาก; ฉะนั้นพวกท่านจึงมีวิญญาณแห่งการพยากรณ์, และวิญญาณแห่งการเปิดเผย, และเมื่อพวกท่าน สอนข, พวกท่านก็สอนด้วยพลังอำนาจและสิทธิอำนาจของพระผู้เป็นเจ้า.
๔
และพวกท่านสอนพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้าตลอดเวลาสิบสี่ปีในบรรดาชาวเลมัน, โดยที่มีความ สำเร็จกยิ่งใน การนำขคนเป็นอันมากออกไปสู่ความรู้เรื่องความจริง; แท้จริงแล้ว, โดยพลังแห่งถ้อยคำของพวกท่าน คนเป็นอันมากมาอยู่ต่อหน้าแท่นบูชาของพระผู้เป็นเจ้า, เพื่อเรียกหาพระนามของพระองค์และ สารภาพคบาปของพวกเขาต่อพระพักตร์พระองค์.
๕
บัดนี้นี่คือสภาพซึ่งอยู่กับพวกท่านในการเดินทางของพวกท่าน, เพราะพวกท่านมีความทุกข์หลายอย่าง; พวกท่านรับทุกขเวทนามาก, ทั้งในร่างกายและจิตใจ, เป็นต้นว่าความหิวโหย, ความกระหายและความเหน็ดเหนื่อย, และทำ งานกฝ่ายวิญญาณมากด้วย.
๖
บัดนี้นี่คือการเดินทางของพวกท่าน: โดยที่ลา จากกโมไซยาห์, บิดาพวกท่าน, ในปีแรกของผู้พิพากษา; โดยไม่ยอม รับขอาณาจักรซึ่งบิดาพวกท่านปรารถนาจะมอบให้, และการนี้เป็นเจตนาของผู้คนด้วย;
๗
กระนั้นก็ตามพวกท่านยังออกจากแผ่นดินแห่งเซราเฮ็มลา, และนำดาบของพวกท่าน, และหอกของพวกท่าน, และคันธนูของพวกท่าน, และลูกธนูของพวกท่าน, และสายเหวี่ยงของพวกท่านไป; และการนี้พวกท่านทำไปเพื่อจะหาอาหารมาเลี้ยงตนเองระหว่างอยู่ในแดนทุรกันดาร.
๘
และพวกท่านออกไปในแดนทุรกันดารพร้อมด้วยคนของพวกท่านซึ่งพวกท่านเลือกไว้, เพื่อขึ้นไปยังแผ่นดินแห่งนีไฟ, เพื่อสั่งสอนพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้าให้ชาวเลมัน.
๙
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพวกท่านเดินทางหลายวันในแดนทุรกันดาร, และพวกท่านอดอาหารมากและสวด อ้อนวอนกมากเพื่อพระเจ้าจะประทานส่วนหนึ่งของพระวิญญาณของพระองค์ให้ไปกับพวกท่าน, และอยู่กับพวกท่าน, เพื่อพวกท่านจะเป็น เครื่องมือขในพระหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้า, หากเป็นไปได้, เพื่อนำชาวเลมัน, พี่น้องของพวกท่าน, มาสู่ความรู้เรื่องความจริง, สู่ความรู้เรื่องความต่ำช้าของ ประเพณีคบรรพบุรุษของพวกเขา, ซึ่งไม่ถูกต้อง.
๑๐
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพระเจ้าเสด็จมา เยือนกพวกท่านด้วยพระ วิญญาณขของพระองค์, และตรัสกับพวกท่าน: จงสบาย ใจคเถิด. และพวกท่านก็สบายใจ.
๑๑
และพระเจ้าตรัสกับพวกท่านด้วย: จงออกไปในบรรดาชาวเลมัน, พี่น้องของพวกเจ้า, และสถาปนาถ้อยคำของเรา; กระนั้นพวกเจ้าจง อดทนกในความอดกลั้นและความทุกข์, เพื่อพวกเจ้าจะแสดงแบบอย่างอันดีในเราให้พวกเขาได้ประจักษ์, และเราจะทำให้พวกเจ้าเป็นเครื่องมือในมือเราเพื่อความรอดของจิตวิญญาณเป็นอันมาก.
๑๒
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือใจของบุตรโมไซยาห์, และคนที่อยู่กับพวกท่านด้วย, เกิดความกล้าที่จะออกไปยังชาวเลมันเพื่อประกาศพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้าแก่พวกเขา.
๑๓
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นเมื่อพวกท่านไปถึงชายแดนของแผ่นดินชาวเลมัน, คือพวกท่าน แยกกกันและไปจากกัน, โดยวางใจในพระเจ้าว่าพวกท่านจะพบกันอีกเมื่อสิ้นสุดงาน เก็บเกี่ยวขของพวกท่าน; เพราะพวกท่านคิดว่างานที่พวกท่านรับทำเป็นงานที่ยากลำบาก.
๑๔
และมันยากลำบากโดยแน่แท้, เพราะพวกท่านรับงานที่จะสั่งสอนพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้าให้คน ป่าเถื่อนกและแข็งกระด้างและดุร้าย; ผู้คนที่เบิกบานในการกระทำฆาตกรรมชาวนีไฟ, และโจรกรรมและปล้นพวกเขา; และใจพวกเขาหมกมุ่นอยู่กับความมั่งคั่ง, หรืออยู่กับทองและเงิน, และอัญมณีมีค่า; กระนั้นพวกเขายังหมายมั่นจะให้ได้สิ่งเหล่านี้มาด้วยการฆาตกรรมและการปล้น, เพื่อพวกเขาจะไม่ต้องทำงานเพื่อสิ่งเหล่านี้ด้วยมือตนเอง.
๑๕
ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นคนเกียจคร้านมาก, คนพวกนี้เป็นอันมากนมัสการรูปเคารพ, และการสาป แช่งกของพระผู้เป็นเจ้าจึงตกอยู่กับพวกเขาเพราะ ประเพณีขบรรพบุรุษของพวกเขา; กระนั้นพระสัญญาของพระเจ้ามียื่นให้พวกเขาแล้วในเงื่อนไขของการกลับใจ.
๑๖
ฉะนั้น, นี่เป็น เหตุกให้พวกบุตรของโมไซยาห์รับทำงานนี้, เพื่อพวกท่านอาจนำพวกเขามาสู่การกลับใจได้; เพื่อพวกท่านอาจนำพวกเขามารู้ถึงแผนแห่งการไถ่.
๑๗
ฉะนั้นพวกท่านจึงแยกจากกัน, และออกไปในบรรดาคนเหล่านี้, โดยลำพัง, ตามพระวจนะและอำนาจของพระผู้เป็นเจ้าซึ่งท่านได้รับมา.
๑๘
บัดนี้แอมันโดยที่เป็นหัวหน้าในบรรดาพวกท่าน, หรือที่จริงท่านได้ปฏิบัติแก่พวกท่าน, และท่านไปจากพวกท่าน, หลังจากให้ พรกตามหน้าที่ต่าง ๆ กันของพวกท่าน, โดยถ่ายทอดพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้าแก่พวกท่าน, หรือปฏิบัติแก่พวกท่านก่อนท่านจากไป; และดังนั้นพวกท่านจึงออกเดินทางไปสู่ที่ต่าง ๆ ทั่วแผ่นดิน.
๑๙
และแอมันไปยังแผ่นดิน แห่งอิชมาเอลก, แผ่นดินมีชื่อตามพวกบุตรของอิชมาเอล, ซึ่งกลายเป็นชาวเลมันด้วย.
๒๐
ขณะที่แอมันเข้าไปในแผ่นดินแห่งอิชมาเอล, ชาวเลมันจับท่านและมัดท่าน, ด้วยเป็นธรรมเนียมของพวกเขาที่จะมัดชาวนีไฟทุกคนที่ตกอยู่ในเงื้อมมือพวกเขา, และพาคนเหล่านั้นไปอยู่ต่อหน้ากษัตริย์; และดังนั้นจึงเป็นไปตามความพอใจของกษัตริย์ที่จะสังหารคนเหล่านั้น, หรือเอาไว้เป็นเชลย, หรือโยนพวกเขาเข้าเรือนจำ, หรือขับออกนอกแผ่นดินของเขา, ตามความประสงค์และความพอใจของเขา.
๒๑
และดังนั้นแอมันถูกนำไปอยู่ต่อหน้ากษัตริย์ผู้ปกครองแผ่นดินแห่งอิชมาเอล; และชื่อของเขาคือลาโมไน; และเขาเป็นผู้สืบตระกูลของอิชมาเอล.
๒๒
และกษัตริย์สอบถามแอมันว่าท่านปรารถนาจะพำนักอยู่ในแผ่นดินในบรรดาชาวเลมัน, หรือในบรรดาผู้คนของเขา.
๒๓
และแอมันกล่าวแก่เขา: ใช่แล้ว, ข้าพเจ้าปรารถนาจะพำนักอยู่ในบรรดาคนพวกนี้ชั่วเวลาหนึ่ง; แท้จริงแล้ว, และอาจจนถึงวันที่ข้าพเจ้าตาย.
๒๔
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือกษัตริย์ลาโมไนพอใจแอมันมาก, และให้แก้พันธนาการของท่าน; และเขาอยากให้แอมันรับธิดาคนหนึ่งของเขาเป็นภรรยา.
๒๕
แต่แอมันกล่าวแก่เขาว่า: ไม่, แต่ข้าพเจ้าจะเป็นผู้รับใช้ท่าน. ฉะนั้นแอมันจึงกลายเป็นผู้รับใช้ของกษัตริย์ลาโมไน. และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือท่านได้รับมอบหมายในบรรดาผู้รับใช้คนอื่น ๆ ให้เฝ้าฝูงสัตว์ของลาโมไน, ตามธรรมเนียมของชาวเลมัน.
๒๖
และหลังจากท่านรับใช้กษัตริย์ได้สามวัน, ขณะที่ท่านอยู่กับผู้รับใช้ชาวเลมันออกไปกับฝูงสัตว์ของตนยังแหล่งน้ำ, ซึ่งเรียกว่าน้ำแห่งซีบัส, และชาวเลมันทั้งหมดต้อนฝูงสัตว์ของตนไปที่นั่น, เพื่อมันจะได้กินน้ำ—
๒๗
ฉะนั้น, ขณะแอมันกับผู้รับใช้ของกษัตริย์กำลังต้อนฝูงสัตว์ของตนไปยังแหล่งน้ำนี้, ดูเถิด, ชาวเลมันจำนวนหนึ่ง, ซึ่งมาอยู่ที่น้ำแล้วกับฝูงสัตว์ของตน, ยืนขึ้นและทำให้ฝูงสัตว์ของแอมันและผู้รับใช้ของกษัตริย์กระจัดกระจายไป, และพวกเขาทำให้มันกระจัดกระจายเตลิดหนีไปหลายทิศทาง.
๒๘
บัดนี้พวกผู้รับใช้ของกษัตริย์เริ่มพร่ำบ่น, โดยกล่าวว่า: บัดนี้กษัตริย์จะสังหารเรา, ดังที่ทำกับพี่น้องของเราเพราะฝูงสัตว์ของพวกเขากระจัดกระจายไปด้วยความชั่วร้ายของคนเหล่านี้. และพวกเขาเริ่มร่ำไห้, พลางกล่าวว่า: ดูเถิด, ฝูงสัตว์เลี้ยงของเรากระจัดกระจายไปหมดแล้ว.
๒๙
บัดนี้พวกเขาร้องไห้เพราะความกลัวจะถูกสังหาร. บัดนี้เมื่อแอมันเห็นดังนี้ใจท่านอิ่มเอิบด้วยปีติ; เพราะ, ท่านกล่าว, ข้าพเจ้าจะแสดงพลังความสามารถของข้าพเจ้าแก่เพื่อนผู้รับใช้เหล่านี้ของข้าพเจ้า, หรือพลังความสามารถที่อยู่ในข้าพเจ้า, ในการนำฝูงสัตว์เหล่านี้กลับคืนมาให้กษัตริย์, เพื่อข้าพเจ้าจะชนะใจเพื่อนผู้รับใช้เหล่านี้ของข้าพเจ้า, เพื่อข้าพเจ้าจะนำพวกเขาไปให้เชื่อคำข้าพเจ้า.
๓๐
และบัดนี้, นี่คือความคิดของแอมัน, เมื่อท่านเห็นความทุกข์ของคนเหล่านั้นผู้ที่ท่านถือว่าเป็นพี่น้องท่าน.
๓๑
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือท่านหว่านล้อมพวกเขาด้วยคำของท่าน, โดยกล่าวว่า: พี่น้องข้าพเจ้า, จงเย็นใจเถิดและให้เราไปค้นหาฝูงสัตว์, และเราจะรวบรวมมันและนำมันกลับมายังแหล่งน้ำ; และด้วยวิธีนี้เราจะได้ปกปักรักษาฝูงสัตว์ไว้ให้กษัตริย์และท่านก็จะไม่สังหารเรา.
๓๒
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพวกเขาไปค้นหาฝูงสัตว์, และพวกเขาตามแอมันไป, และพวกเขารีบเร่งออกไปต้อนฝูงสัตว์ของกษัตริย์, และต้อนมารวมเป็นฝูงอีกยังแหล่งน้ำ.
๓๓
และคนเหล่านั้นยืนขวางอยู่เพื่อทำให้ฝูงสัตว์ของพวกเขากระจัดกระจายไปอีก; แต่แอมันกล่าวแก่พี่น้องท่าน: จงล้อมฝูงสัตว์ไว้โดยรอบเพื่อมันจะไม่หลบหนี; และข้าพเจ้าจะไปต่อสู้กับคนเหล่านี้ผู้ทำให้ฝูงสัตว์ของเรากระจัดกระจายไป.
๓๔
ฉะนั้น, พวกเขาทำตามที่แอมันสั่ง, และท่านออกไปยืนต่อสู้กับคนเหล่านั้นซึ่งยืนขวางอยู่ใกล้ผืนน้ำแห่งซีบัส; และพวกเขามีจำนวนไม่น้อย.
๓๕
ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่กลัวแอมัน, เพราะพวกเขาคิดว่าคนเดียวในพวกเขาก็สังหารท่านได้ตามความพอใจของพวกเขา, เพราะพวกเขาหารู้ไม่ว่าพระเจ้าทรงสัญญากับโมไซยาห์ไว้ว่าพระองค์จะทรง ปลดปล่อยกพวกบุตรของท่านให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกเขา; ทั้งพวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพระเจ้า; ฉะนั้นพวกเขาจึงเบิกบานในความพินาศของพี่น้องตน; และเพราะเหตุนี้พวกเขาจึงยืนขวางอยู่เพื่อทำให้ฝูงสัตว์ของกษัตริย์กระจัดกระจายไป.
๓๖
แต่แอ มันกก้าวออกมาและเริ่มขว้างก้อนหินใส่พวกเขาด้วยสายเหวี่ยงของท่าน; แท้จริงแล้ว, ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ท่านเหวี่ยงก้อนหินท่ามกลางพวกเขา; และท่านสังหารพวกเขาลงจำนวน หนึ่งขโดยวิธีนี้ถึงขนาดที่พวกเขาเริ่มฉงนในพลังของท่าน; กระนั้นก็ตามพวกเขาโกรธแค้นเพราะคนตายเป็นพี่น้องของตน, และพวกเขาหมายใจให้ท่านล้ม; ฉะนั้น, เมื่อเห็นว่าจะขว้างท่านด้วยก้อนหินของตนไม่ ได้คแล้ว, พวกเขาจึงออกมาพร้อมด้วยกระบองเพื่อสังหารท่าน.
๓๗
แต่ดูเถิด, ทุกคนที่ยกกระบองของตนเพื่อจะตีแอมันนั้น, ท่านบั่นแขนของพวกเขาด้วยดาบของท่าน; เพราะท่านต้านทานแรงตีของพวกเขาโดยบั่นแขนของพวกเขาด้วยคมดาบของท่าน, ถึงขนาดที่พวกนั้นเริ่มฉงน, และเริ่มหลบหนีไปซึ่งหน้าท่าน; แท้จริงแล้ว, และพวกเขามีจำนวนไม่น้อย; และท่านทำให้พวกเขาหลบหนีไปด้วยกำลังแขนของท่าน.
๓๘
บัดนี้คนพวกนั้นหกคนล้มลงด้วยสายเหวี่ยง, แต่ท่านไม่สังหารผู้ใดด้วยดาบของท่านนอกจากหัวหน้าของพวกเขา; และท่านบั่นแขนทุกคนที่ยกขึ้นเพื่อจะทำร้ายท่าน, และมันมิใช่น้อย.
๓๙
และเมื่อท่านขับไล่คนพวกนั้นออกไปไกลแล้ว, ท่านจึงกลับมาและพวกเขาให้น้ำฝูงสัตว์ของตนและพามันกลับไปทุ่งหญ้าของกษัตริย์, และแล้วเข้าไปหากษัตริย์, โดยนำเอาแขนของคนที่พยายามจะสังหารท่าน, และถูกบั่นด้วยดาบของแอมันมาด้วย; และนำมันไปให้กษัตริย์เพื่อเป็นประจักษ์พยานถึงสิ่งที่พวกเขาทำ.
|