หนังสือของแอลมา
บุตรของแอลมา
บทที่ ๑๒
แอลมาโต้แย้งกับซีเอสรอม—ผู้ซื่อสัตย์เท่านั้นรู้ความลี้ลับของพระผู้เป็นเจ้าได้—พระองค์ทรงพิพากษามนุษย์จากความคิด, ความเชื่อ, คำพูด, และงานของพวกเขา—คนชั่วร้ายจะรับทุกข์ทรมานจากความตายทางวิญญาณ—ชีวิตแห่งมรรตัยนี้คือสภาพของการทดลอง—แผนแห่งการไถ่ทำให้เกิดการฟื้นคืนชีวิตและ, การปลดบาป, โดยผ่านศรัทธา—ผู้กลับใจมีสิทธิ์ในพระเมตตาโดยผ่านพระบุตรองค์เดียวที่ถือกำเนิด. ประมาณ ๘๒ ปีก่อนคริสตกาล.
๑
บัดนี้แอลมา, โดยที่เห็นว่าถ้อยคำของอมิวเล็คทำให้ซีเอสรอมเงียบลง, เพราะเขาเห็นว่าอมิวเล็คจับได้ถึงการพูด เท็จกและการหลอกลวงของตนเพื่อทำลายท่าน, และโดยที่เห็นว่าเขาเริ่มตัวสั่นจากการ สำนึกขในความผิดของตน, เขาจึงเริ่มเอ่ยปากพูด, และทำให้ถ้อยคำของอมิวเล็คมีหลักฐาน, และอธิบายสิ่งต่าง ๆ นอกเหนือไปจากนั้น, หรือคลี่พระคัมภีร์ออกนอกเหนือจากที่อมิวเล็คทำไปแล้ว.
๒
บัดนี้ถ้อยคำที่แอลมาพูดกับซีเอสรอมนั้นผู้คนรายรอบได้ยิน; เพราะฝูงชนมีมาก, และท่านพูดทำนองนี้:
๓
บัดนี้ซีเอสรอม, โดยที่เห็นว่าท่านถูกจับได้ถึงการพูดเท็จและเล่ห์กลของท่าน, เพราะท่านไม่เพียงพูดเท็จกับมนุษย์เท่านั้นแต่ท่านยังพูดเท็จกับพระผู้เป็นเจ้า; เพราะดูเถิด, พระองค์ทรงรู้ความ คิดกทั้งหมดของท่าน, และท่านเห็นแล้วว่าความคิดของท่านเป็นที่รู้แก่เราโดยพระวิญญาณของพระองค์;
๔
และท่านเห็นแล้วว่าเรารู้ว่าแผนของท่านเป็นแผนซึ่งแยบยลมาก, เหมือนความแยบยลของมาร, เพื่อพูดเท็จและหลอกลวงคนพวกนี้เพื่อท่านจะทำให้พวกเขาต่อต้านเรา, สบประมาทเราและขับไล่เรา—
๕
บัดนี้นี่เป็นแผนของ ปฏิปักษ์กของท่าน, และเขาใช้อำนาจของเขากับท่านแล้ว. บัดนี้ข้าพเจ้าอยากให้ท่านจดจำว่าอะไรที่ข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่าน ข้าพเจ้ากล่าวแก่ทุกคน.
๖
และดูเถิดข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่านทุกคนว่านี่เป็นบ่วงแร้วของปฏิปักษ์, ซึ่งเขาวางไว้เพื่อจับคนพวกนี้, เพื่อเขาจะนำท่านมาขึ้นอยู่กับเขา, เพื่อเขาจะมัดท่านไว้ด้วย โซ่กของเขา, เพื่อเขาจะล่ามท่านลงไปสู่ความพินาศอันเป็นนิจ, ตามอำนาจแห่งการเป็นเชลยของเขา.
๗
บัดนี้เมื่อแอลมาพูดถ้อยคำเหล่านี้แล้ว, ซีเอสรอมเริ่มตัวสั่นยิ่งขึ้น, เพราะเขาเชื่อมั่นในเดชานุภาพของพระผู้เป็นเจ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ; และเขาเชื่อมั่นด้วยว่าแอลมาและอมิวเล็คมีความรู้เกี่ยวกับเขา, เพราะเขาเชื่อมั่นว่าพวกท่านรู้ความนึกคิดและเจตนาของใจเขา; เพราะพวกท่านได้รับพลังความสามารถมาเพื่อจะได้รู้เรื่องเหล่านี้ตามวิญญาณแห่งการพยากรณ์.
๘
และซีเอสรอมเริ่มสอบถามพวกท่านอย่างขยันหมั่นเพียร, เพื่อเขาจะรู้เกี่ยวกับอาณาจักรของพระผู้เป็นเจ้ามากยิ่งขึ้น. และเขากล่าวแก่แอลมา: ที่อมิวเล็คพูดเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีวิตของคนตายหมายความว่าอย่างไร, ที่ว่าคนทั้งปวงจะลุกขึ้นจากบรรดาคนตาย, ทั้งคนเที่ยงธรรมและคนไม่เที่ยงธรรม, และพระองค์จะทรงนำมายืนอยู่ต่อพระพักตร์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อรับการพิพากษาตามงานของพวกเขา ?
๙
และบัดนี้แอลมาเริ่มอรรถาธิบายเรื่องเหล่านี้แก่เขา, มีความว่า: ความรู้ในความ ลี้ลับกของพระผู้เป็นเจ้าประทานไว้ให้หลายคน; กระนั้นก็ตามพวกเขาได้รับพระบัญชาอย่างเคร่งครัดว่าพวกเขาจะไม่ถ่ายทอดออกไป นอกจากขตามพระวจนะส่วนที่พระองค์ประทานแก่ลูกหลานมนุษย์, ตามความใส่ใจและความขยันหมั่นเพียรที่พวกเขาถวายแด่พระองค์.
๑๐
และฉะนั้น, เขาที่ทำใจตนแข็ง กระด้างก, ผู้เดียวกันนั้นย่อมได้รับพระวจนะน้อย ลงข; และแก่คนที่ ไม่คทำใจตนแข็งกระด้าง, ก็จะ ประทานงพระวจนะมากขึ้นเรื่อย ๆ, จนกว่าจะประทานให้เขารู้ความลี้ลับของพระผู้เป็นเจ้าจนเขารู้พระวจนะเหล่านั้นในความไพบูลย์.
๑๑
และแก่พวกเขาที่ทำใจตนแข็งกระด้าง, ก็จะประทานพระวจนะให้พวกเขาน้อย ลงกจนพวกเขาไม่ รู้ขอะไรเกี่ยวกับความลี้ลับของพระองค์; และเมื่อนั้นพวกเขาย่อมถูกมารพาไปเป็นเชลย, และถูกนำลงไปสู่ความพินาศโดยความประสงค์ของเขา. บัดนี้นี่คือความหมายของ โซ่คแห่ง นรกง.
๑๒
และอมิวเล็คพูดไว้อย่างแจ้งชัดเกี่ยวกับความ ตายก, และการถูกยกขึ้นจากความเป็นมรรตัยนี้ไปสู่สภาพความเป็นอมตะ, และโดยที่ถูกนำไปอยู่ต่อหน้าบัลลังก์พิพากษาของพระผู้เป็นเจ้า, เพื่อรับการ พิพากษาขตามงานของเรา.
๑๓
เมื่อนั้นหากใจเราแข็งกระด้าง, แท้จริงแล้ว, หากเราทำใจเราแข็งกระด้างต่อพระวจนะ, ถึงขนาดที่หาพระวจนะไม่พบในตัวเรา, เมื่อนั้นสภาพของเราจะน่าพรั่นพรึง, เพราะเมื่อนั้นเราจะถูกกล่าวโทษ.
๑๔
เพราะ ถ้อยคำกของเราจะกล่าวโทษเรา, แท้จริงแล้ว, งานทั้งหมดของเราจะกล่าวโทษเรา; จะไม่พบว่าเราปราศจากมลทิน; และความนึกคิดของเราจะกล่าวโทษเราด้วย; และในสภาพอันน่าพรั่นพรึงนี้เราจะไม่กล้าเงยหน้าดูพระผู้เป็นเจ้าของเรา; และเราจะค่อนข้างยินดีหากเราสั่งก้อนหินและ ภูเขาขให้ตกลงมาทับเราได้เพื่อ ปิดบังคเราจากที่ประทับของพระองค์.
๑๕
แต่นี่เป็นไปไม่ได้; เราต้องออกมายืนอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ในรัศมีภาพของพระองค์, และในเดชานุภาพของพระองค์, และในอานุภาพ, พระบารมี, และอำนาจการปกครองของพระองค์, และยอมรับด้วยความ อับอายกอันเป็นนิจว่าการ พิพากษาขทั้งหมดของพระองค์เที่ยงธรรม; ว่าพระองค์ทรงเที่ยงธรรมในงานทั้งหมดของพระองค์, และว่าพระองค์ทรงเมตตาลูกหลานมนุษย์, และว่าพระองค์ทรงมีเดชานุภาพทั้งปวงที่จะช่วยทุกคนที่เชื่อในพระนามของพระองค์ให้รอดและนำผลที่คู่ควรแก่การกลับใจออกมา.
๑๖
และบัดนี้ดูเถิด, ข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่านเมื่อนั้นความตายย่อมมาถึง, แม้ความ ตายกครั้งที่สอง, ซึ่งเป็นความตายทางวิญญาณ; เมื่อนั้นย่อมเป็นเวลาที่ผู้ใดก็ตามที่ตายในบาปของเขา, อันเกี่ยวกับความ ตายขทางโลก, จะ ตายคทางวิญญาณด้วย; แท้จริงแล้ว, เขาจะตายในเรื่องที่เกี่ยวกับความชอบธรรม.
๑๗
เมื่อนั้นคือเวลาที่ความทรมานของพวกเขาจะเป็นดังทะเล เพลิงกและกำมะถัน, ซึ่งเปลวเพลิงนั้นจะลุกโชนตลอดกาลและตลอดไป; และเมื่อนั้นคือเวลาที่พวกเขาถูกล่ามด้วยโซ่ลงไปสู่ความพินาศอันเป็นนิจ, ตามอำนาจและการเป็นเชลยของซาตาน, โดยที่เขาทำให้คนพวกนี้ขึ้นอยู่กับความประสงค์ของเขา.
๑๘
เมื่อนั้น, ข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่าน, พวกเขาจะเป็นราวกับว่าไม่ มีกการไถ่กระทำขึ้นเลย; เพราะพวกเขาจะรับการไถ่ไม่ได้ตามความยุติธรรมของพระผู้เป็นเจ้า; และพวกเขาจะ ตายขไม่ได้, โดยที่การเน่าเปื่อยไม่มีอีกต่อไปแล้ว.
๑๙
บัดนี้เหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือเมื่อแอลมาพูดถ้อยคำเหล่านี้จบแล้ว, ผู้คนเริ่มแปลกใจยิ่งขึ้น;
๒๐
แต่มีคนผู้หนึ่งชื่อแอนทิโอนาห์, ซึ่งเป็นหัวหน้าผู้ปกครองคนหนึ่งในบรรดาพวกเขา, ออกมากล่าวแก่ท่านว่า: ที่ท่านกล่าวมานี้คืออะไร, ที่ว่ามนุษย์จะลุกขึ้นจากบรรดาคนตายและจะถูกเปลี่ยนจากสภาพที่เป็นมรรตัยไปสู่สภาพที่เป็น อมตะก, เพื่อจิตวิญญาณจะตายไม่ได้เลย ?
๒๑
ข้อความในพระคัมภีร์หมายความว่าอะไร, ที่กล่าวว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงให้เหล่า เครูบกและดาบเพลิงอยู่ทางตะวันออกของสวนแห่งเอ เดนข, เกลือกบิดามารดาแรกของเราจะเข้าไปและรับส่วนผลของต้นไม้แห่งชีวิต, และมีชีวิตอยู่ตลอดกาล ? และดังนั้นเราจึงเห็นว่าไม่มีโอกาสจะเป็นไปได้เลยที่พวกท่านจะมีชีวิตอยู่ตลอดกาล.
๒๒
บัดนี้แอลมากล่าวแก่เขา: นี่คือเรื่องที่ข้าพเจ้ากำลังจะอธิบาย. บัดนี้เราเห็นว่าอา ดัมตกกโดยการรับส่วน ผลไม้ขต้องห้าม, ตามพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้า; และดังนั้นเราจึงเห็น, ว่าโดยการตกของท่าน, มนุษยชาติทั้งปวงจึงกลับกลายเป็นผู้คนที่หลง ไปคและตก.
๒๓
และบัดนี้ดูเถิด, ข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่านว่าหากเป็นไปได้ที่อาดัมจะรับ ส่วนกผลของต้นไม้แห่งชีวิตในเวลานั้น, ก็จะไม่มีความตาย, และพระวจนะจะไม่มีความหมาย, ทำให้พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้กล่าวเท็จ, เพราะพระองค์ตรัสไว้ว่า: หากเจ้า กินขเจ้าจะตายอย่างแน่นอน.
๒๔
และเราเห็นว่าความ ตายกมาสู่มนุษยชาติ, แท้จริงแล้ว, ความตายที่อมิวเล็คพูดถึง, ซึ่งคือความตายทางโลก; กระนั้นก็ตามยังมีช่วงเวลาที่ประทานให้ มนุษย์ขซึ่งในช่วงเวลานั้นเขาอาจจะกลับใจ; ฉะนั้นชีวิตนี้จึงมาเป็นสภาพแห่งการทดลอง; เป็นเวลาที่ เตรียมคพบพระผู้เป็นเจ้า; เป็นเวลาที่เตรียมรับสภาพอันหาได้สิ้นสุดไม่ซึ่งเราพูดมาแล้ว, ซึ่งอยู่ภายหลังการฟื้นคืนชีวิตของคนตาย.
๒๕
บัดนี้, หากไม่เป็นเพราะแผนแห่งการ ไถ่ก, ซึ่งวางไว้นับจากการวางรากฐานของโลก, จะมีการฟื้นคืน ชีวิตขของคนตายไม่ได้; แต่มีแผนแห่งการไถ่วางไว้, ซึ่งจะทำให้เกิดการฟื้นคืนชีวิตของคนตาย, ซึ่งพูดมาแล้ว.
๒๖
และบัดนี้ดูเถิด, หากเป็นไปว่าบิดามารดาแรกของเราออกไปรับส่วนจากต้นไม้แห่ง ชีวิตกแล้ว พวกท่านก็จะเศร้าหมองตลอดกาล, โดยไม่มีสภาพการเตรียม; และดังนั้นแผนแห่งการ ไถ่ขจะล้มเหลวไป, และพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้าจะไม่มีความหมาย, โดยที่ไม่เกิดผล.
๒๗
แต่ดูเถิด, มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น; แต่พระองค์ทรง กำหนดกให้มนุษย์ว่าพวกเขาต้องตาย; และหลังจากความตาย, พวกเขาต้องมาสู่การ พิพากษาข, แม้เป็นการพิพากษาเดียวกับที่เราพูดมา, ซึ่งเป็นที่สุด.
๒๘
และหลังจากพระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกำหนดว่าเรื่องเหล่านี้จะมาถึงมนุษย์, ดูเถิด, พระองค์จึงทรงเห็นว่าสมควรที่มนุษย์จะรู้เกี่ยวกับเรื่องที่พระองค์ได้ทรงกำหนดไว้ให้พวกเขา;
๒๙
ฉะนั้นพระองค์จึงทรงส่ง เทพกมาสนทนากับพวกเขา, ซึ่งเทพเหล่านั้นทำให้มนุษย์เห็นถึงรัศมีภาพของพระองค์.
๓๐
และจากเวลานั้นมาพวกเขาเริ่มเรียกหาพระนามของพระองค์; ฉะนั้นพระผู้เป็นเจ้าทรง สนทนากกับมนุษย์, และทรงทำให้พวกเขารู้ถึงแผนแห่งการ ไถ่ข, ซึ่งเตรียมไว้แล้วนับจากการวาง รากฐานคของโลก; และการนี้พระองค์ทรงทำให้พวกเขารู้ตามศรัทธาและการกลับใจของพวกเขาและงานอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา.
๓๑
ดังนั้น, พระองค์จึงประทาน บัญญัติกให้มนุษย์, โดยที่ในขั้นต้นพวกเขาล่วงละเมิดพระบัญญัติ แรกขอันเกี่ยวกับเรื่องที่เป็นฝ่ายโลก, และมาเป็นเหมือนบรรดาผู้เป็นเจ้า, รู้จักคความดีจากความชั่ว, วางตนอยู่ในสภาพที่จะ กระทำง, หรือทรงทำให้อยู่ในสภาพที่จะกระทำตามความประสงค์และความพอใจของตน, ไม่ว่าจะทำความชั่วหรือจะทำความดี—
๓๒
ฉะนั้นพระผู้เป็นเจ้าจึงประทานบัญญัติให้พวกเขา, หลังจากที่ทรงทำให้พวกเขา รู้กถึงแผนแห่งการไถ่, ว่าพวกเขาไม่ควรทำความชั่ว, ซึ่งโทษของการนี้คือความ ตายขครั้งที่สอง, ซึ่งเป็นความตายอันเป็นนิจในเรื่องอันเกี่ยวกับความชอบธรรม; เพราะแผนแห่งการไถ่จะมีผลกับคนเช่นนั้นไม่ได้, เพราะตามพระคุณความดีอันล้ำเลิศของพระผู้เป็นเจ้า, งานแห่งความ ยุติธรรมคจะถูกทำลายไม่ได้.
๓๓
แต่พระผู้เป็นเจ้าทรงเรียกมนุษย์, ในพระนามของพระบุตรของพระองค์, (นี่เป็นแผนแห่งการไถ่ซึ่งกำหนดไว้) โดยตรัสว่า: หากเจ้าจะกลับใจและไม่ทำใจของเจ้าแข็งกระด้าง, เมื่อนั้นเราจะเมตตาเจ้า, โดยทางพระบุตรองค์เดียวที่ถือกำเนิดของเรา;
๓๔
ฉะนั้น, ผู้ใดก็ตามที่กลับใจ, และไม่ทำให้ใจตนแข็งกระด้าง, เขาจะมีสิทธิ์ในความ เมตตากโดยทางพระบุตรองค์เดียวที่ถือกำเนิดของเรา, ไปสู่การปลด บาปขของเขา; และคนเหล่านี้จะเข้ามาในสถาน พักผ่อนคของเรา.
๓๕
และผู้ใดก็ตามที่จะทำให้ใจตนแข็งกระด้างและจะทำความชั่วช้าสามานย์, ดูเถิด, เรายืนยันหนักแน่นในความโกรธของเราว่าเขาจะไม่เข้ามาในสถานพักผ่อนของเรา.
๓๖
และบัดนี้, พี่น้องข้าพเจ้า, ดูเถิดข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่าน, ว่าหากท่านทำให้ใจท่านแข็งกระด้างท่านจะไม่เข้าไปในสถานพักผ่อนของพระเจ้า; ฉะนั้นความชั่วช้าสามานย์ของท่านจึงทำให้พระองค์ทรงขุ่นเคืองจนพระองค์ส่งพระพิโรธของพระองค์ลงมายังท่านดังในการขุ่นเคืองครั้ง แรกก, แท้จริงแล้ว, ตามพระวจนะของพระองค์ในการขุ่นเคืองครั้งสุดท้ายเช่นเดียวกับครั้งแรก, ถึงความ พินาศขอันเป็นนิจของจิตวิญญาณท่าน; ฉะนั้น, ตามพระวจนะของพระองค์, ถึงความตายหนสุดท้าย, เช่นเดียวกับความตายครั้งแรก.
๓๗
และบัดนี้, พี่น้องข้าพเจ้า, โดยที่เห็นว่าเรารู้เรื่องเหล่านี้, และมันเป็นเรื่องจริง, ขอให้เรากลับใจ, และไม่ทำให้ใจเราแข็งกระด้าง, เพื่อในพระบัญญัติที่สองของพระองค์ซึ่งพระองค์ประทานให้เรา เราจะไม่ทำให้พระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าของเราทรง ขุ่นเคืองกจนดึงเอาพระพิโรธของพระองค์ลงมายังเรา; แต่ขอให้เราเข้าไปในสถาน พักผ่อนขของพระผู้เป็นเจ้า, ซึ่งเตรียมไว้ตามพระวจนะของพระองค์.
|