นีไฟฉบับที่สาม
หนังสือของนีไฟ
บุตรของนีไฟ, ผู้เป็นบุตรของฮีลามัน
บทที่ ๑๓
พระเยซูทรงสอนคำสวดอ้อนวอนของพระเจ้าให้แก่ชาวนีไฟ—พวกเขาต้องสะสมทรัพย์ในสวรรค์—ในการปฏิบัติศาสนกิจของพวกท่าน พวกท่านทั้งสิบสองคนได้รับบัญชาไม่ให้ใส่ใจกับเรื่องทางโลก—เปรียบเทียบมัทธิว ๖. ประมาณ ค.ศ. ๓๔.
๑
ตามจริงแล้ว, ตามจริงแล้ว, เรากล่าวว่าเราอยากให้เจ้าทำ ทานกแก่คนจน; แต่จงระวังอย่าทำทานของเจ้าต่อหน้าคนเพื่อให้เขาเห็น; มิฉะนั้นเจ้าจะไม่มีรางวัลของพระบิดาของเจ้าผู้ทรงสถิตอยู่ในสวรรค์.
๒
ฉะนั้น, เมื่อเจ้าจะทำทานของเจ้าอย่าเป่าแตรไปข้างหน้าเจ้า, ดังคนหน้าซื่อใจคดทำในบรรดาธรรมศาลาและในถนน, เพื่อพวกเขาจะได้รับการ สรรเสริญกจากมนุษย์. ตามจริงแล้วเรากล่าวแก่เจ้า, พวกเขามีรางวัลของพวกเขาอยู่.
๓
แต่เมื่อเจ้าทำทานอย่าให้มือซ้ายของเจ้ารู้ว่ามือขวาของเจ้าทำอะไร;
๔
เพื่อทานของเจ้าจะเป็นไปอย่างลับ ๆ; และพระบิดาของเจ้าผู้ทรงเห็นลับ ๆ, พระองค์นั่นเองจะประทานรางวัลแก่เจ้าอย่างเปิดเผย.
๕
และเมื่อเจ้าสวด อ้อนวอนกจงอย่าทำเหมือนกับคนหน้าซื่อใจคด, เพราะพวกเขาชอบสวดอ้อนวอน, โดยยืนที่ธรรมศาลาทั้งหลายและที่มุมถนน, เพื่อจะมีคนเห็น. ตามจริงแล้วเรากล่าวแก่เจ้า, พวกเขามีรางวัลของพวกเขาอยู่.
๖
แต่เจ้า, เมื่อเจ้าสวดอ้อนวอน, จงเข้าไปในห้องส่วนตัว, และเมื่อปิดประตูของเจ้าแล้ว, จงสวดอ้อนวอนพระบิดาของเจ้าผู้ทรงสถิตอยู่ลับ ๆ; และพระบิดาของเจ้า, ผู้ทรงเห็นลับ ๆ, จะประทานรางวัลแก่เจ้าอย่างเปิดเผย.
๗
แต่เมื่อเจ้าสวดอ้อนวอน, อย่าใช้คำพูดซ้ำ ๆ ที่ไร้ประโยชน์, ดังคนนอกศาสนา, เพราะคนพวกนั้นคิดว่าจะมีผู้ได้ยินเพราะการพูดมาก ๆ ของพวกเขา.
๘
ฉะนั้นเจ้าอย่าเป็นเหมือนกับคนพวกนั้น, เพราะพระบิดาของเจ้าทรง รู้กสิ่งที่เจ้าขาดก่อนเจ้าขอพระองค์.
๙
ฉะนั้นเจ้าจงสวด อ้อนวอนกตาม วิธีขนี้: พระ บิดาคของพวกข้าพระองค์ผู้ทรงสถิตอยู่ในสวรรค์, ขอพระนามของพระองค์ทรงเป็นที่สักการะ.
๑๐
ขอให้พระประสงค์ของพระองค์เป็นไปบนแผ่นดินโลกดังที่เป็นไปในสวรรค์.
๑๑
และขอทรงให้อภัยหนี้แก่พวกข้าพระองค์, ดังที่พวกข้าพระองค์ให้อภัยหนี้แก่ลูกหนี้ของพวกข้าพระองค์.
๑๒
และขอทรง นำกพวกข้าพระองค์มิให้ไปสู่การล่อลวง, แต่ขอทรงปลดปล่อยพวกข้าพระองค์จากความชั่ว.
๑๓
เพราะอาณาจักร, และเดชานุภาพ, และรัศมีภาพเป็นของพระองค์, ตลอดกาล. เอเมน.
๑๔
เพราะ, หากเจ้า ให้อภัยกความผิดแก่มนุษย์ พระบิดาบนสวรรค์ของเจ้าจะทรงให้อภัยแก่เจ้าด้วย;
๑๕
แต่หากเจ้าไม่ให้อภัยความผิดแก่มนุษย์ พระบิดาของเจ้าจะไม่ทรงให้อภัยความผิดแก่เจ้าด้วย.
๑๖
ยิ่งกว่านั้น, เมื่อเจ้าอด อาหารกอย่าเป็นดังคนหน้าซื่อใจคด, ที่มีสีหน้าโศกเศร้า, เพราะพวกนั้นทำให้สีหน้าของตนไม่ดีเพื่อพวกเขาจะให้มนุษย์รู้ว่าพวกเขาอดอาหาร. ตามจริงแล้วเรากล่าวแก่เจ้า, พวกเขามีรางวัลของพวกเขาอยู่.
๑๗
แต่เจ้า, เมื่อเจ้าอดอาหาร, เจ้าจงเจิมน้ำมันบนศีรษะ, และล้างหน้า;
๑๘
เพื่อเจ้าจะไม่ดูเหมือนว่าอดอาหารต่อผู้คน, ทว่าต่อพระบิดาของเจ้า, ผู้ทรงสถิตอยู่ ลับ ๆก; และพระบิดาของเจ้า, ผู้ทรงเห็นลับ ๆ, จะประทานรางวัลให้เจ้าอย่างเปิดเผย.
๑๙
อย่าสะสมทรัพย์ไว้เพื่อตนบนแผ่นดินโลก, ที่ซึ่งแมลงกินผ้าและสนิมจะทำลาย, และขโมยจะบุกเข้ามาลักไป;
๒๐
แต่จงสะสม ทรัพย์กไว้เพื่อตนในสวรรค์, ที่ซึ่งแมลงกินผ้าและสนิมจะไม่ทำลาย, และที่ซึ่งขโมยจะไม่บุกเข้ามาลักไป.
๒๑
เพราะทรัพย์ของเจ้าอยู่ที่ไหน, ใจของเจ้าจะอยู่ที่นั่นด้วย.
๒๒
แสงสว่างกของร่างกายคือดวงตา; ฉะนั้น, หาก, ดวงตาของเจ้าเป็นหนึ่ง, ทั้งร่างของเจ้าจะเต็มไปด้วยแสงสว่าง.
๒๓
แต่หากดวงตาของเจ้าชั่ว, ทั้งร่างของเจ้าจะเต็มไปด้วยความมืด. ฉะนั้น, หาก, แสงสว่างที่อยู่ในเจ้าเป็นความมืดแล้ว, ความมืดนั้นจะใหญ่หลวงเพียงใด !
๒๔
ไม่มีผู้ใดรับ ใช้กนายสองคนได้; เพราะเขาจะเกลียดคนหนึ่งและรักอีกคนหนึ่ง, หรือเขาจะยึดคนหนึ่งและดูหมิ่นอีกคนหนึ่ง. เจ้าจะรับใช้พระผู้เป็นเจ้าพร้อมกับความร่ำรวยไม่ได้.
๒๕
และบัดนี้เหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือเมื่อพระเยซูรับสั่งถ้อยคำเหล่านี้แล้วพระองค์ทรงมองดูคนสิบสองคนที่พระองค์ทรงเลือกไว้, และตรัสกับพวกท่านว่า: จงจำถ้อยคำซึ่งเราพูด. เพราะดูเถิด, เจ้าคือผู้ที่เราเลือกไว้ ปฏิบัติกต่อคนเหล่านี้. ฉะนั้นเรากล่าวแก่เจ้า, อย่าคิดถึงชีวิตของ เจ้าข, ว่าเจ้าจะกินอะไร, หรือเจ้าจะดื่มอะไร; หรือไม่คิดแม้สำหรับร่างกายของเจ้า, ว่าจะสวมใส่อะไร. ชีวิตสำคัญยิ่งกว่าเนื้อ, และร่างกายยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่มมิใช่หรือ ?
๒๖
จงดูสัตว์ปีกในอากาศ, เพราะมันไม่หว่าน, ทั้งมันไม่เก็บเกี่ยวหรือรวมไว้ในยุ้ง; กระนั้นพระบิดาบนสวรรค์ของเจ้ายังทรงเลี้ยงดูมัน. เจ้าไม่ดีกว่ามันมากหรือ ?
๒๗
ใครในพวกเจ้าเพียงแต่คิดก็จะเพิ่มความสูงได้สักหนึ่งคิวบิทเล่า ?
๒๘
และเหตุใดเจ้าจึงคิดถึงเครื่องนุ่งห่มเล่า ? จงพิจารณาพลับพลึงในทุ่งว่ามันเติบโตอย่างไร; มันไม่ทำงาน, ทั้งไม่ปั่นด้าย;
๒๙
และกระนั้นเรายังกล่าวแก่เจ้า, แม้แต่ซาโลมอน, ในความรุ่งโรจน์ทั้งหมดของเขา, ก็มิได้รับการตกแต่งเหมือนต้นไม้เหล่านี้สักต้น.
๓๐
ดังนั้น, หากพระผู้เป็นเจ้าทรงแต่งหญ้าในทุ่ง, ซึ่งวันนี้เป็นอยู่, และพรุ่งนี้โยนเข้าเตาไฟ, แม้เช่นนั้น
พระองค์ก็จะทรงแต่งเจ้า, หากเจ้าไม่ด้อยในศรัทธา.
๓๑
ฉะนั้นอย่าคิด, โดยกล่าวว่า, เราจะกินอะไร ? หรือ, เราจะดื่มอะไร ? หรือ, เราจะแต่งกายด้วยอะไร ?
๓๒
เพราะพระบิดาบนสวรรค์ของเจ้าทรงรู้ว่าเจ้าขาดแคลนสิ่งทั้งหลายทั้งปวงนี้.
๓๓
แต่เจ้าจงแสวงหา อาณาจักรกของพระผู้เป็นเจ้าและความชอบธรรมของพระองค์เสียก่อน, และสิ่งทั้งหมดนี้จะมีเพิ่มเติมมาให้เจ้า.
๓๔
ฉะนั้นอย่าคิดถึงวันพรุ่ง, เพราะวันพรุ่งจะคิดถึงเรื่องต่างๆ ของมันเอง. แต่ละวันมีความเลวร้ายพออยู่แล้ว.
|