หนังสือของนีไฟฉบับที่สอง
บทที่ ๕
ชาวนีไฟแยกตัวจากชาวเลมัน, รักษากฎของโมเสส, และสร้างพระวิหาร—เพราะความไม่เชื่อของพวกเขา, ชาวเลมันถูกตัดขาดจากที่ประทับของพระเจ้า, ถูกสาป, และกลายเป็นแส้หวดชาวนีไฟ. ประมาณ ๕๘๘–๕๕๙ ปีก่อนคริสตกาล.
๑
ดูเถิด, เหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือข้าพเจ้า, นีไฟ, ร้องทูลพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้ามาก, เพราะความ โกรธกของพี่ ๆ ข้าพเจ้า.
๒
แต่ดูเถิด, โทสะของพวกเขาที่มีต่อข้าพเจ้าเพิ่มขึ้น, ถึงขนาดที่พวกเขาหมายมั่นเอาชีวิตข้าพเจ้า.
๓
แท้จริงแล้ว, พวกเขาพร่ำบ่นต่อต้านข้าพเจ้า, โดยกล่าวว่า: น้องชายเราคิดจะ ปกครองกเหนือเรา; และเรามีความลำบากมามากเพราะเขา; ดังนั้น, บัดนี้ให้เราสังหารเขาเสีย, เพื่อเราจะไม่ทุกข์อีกเพราะคำของเขา. เพราะดูเถิด, เราจะไม่ยอมให้เขาเป็นผู้ปกครองของเรา; เพราะมันเป็นเรื่องของเรา, ผู้เป็นพี่, ที่จะปกครองเหนือคนพวกนี้.
๔
บัดนี้ข้าพเจ้าไม่เขียนคำทั้งหมดที่พวกเขาพร่ำบ่นต่อต้านข้าพเจ้าไว้บนแผ่นจารึกเหล่านี้. แต่ข้าพเจ้าพอใจแล้วที่จะกล่าว, ว่าพวกเขาหมายมั่นเอาชีวิตข้าพเจ้า.
๕
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพระเจ้าทรง เตือนกข้าพเจ้า, ว่าข้าพเจ้า, นีไฟข, ควรไปจากพวกเขาและหลบหนีไปในแดนทุรกันดาร, กับคนทั้งหมดที่จะไปกับข้าพเจ้า.
๖
ดังนั้น, เหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือข้าพเจ้า, นีไฟ, พาครอบครัวข้าพเจ้าไป, และโซ รัมกกับครอบครัวเขาด้วย, และแซม, พี่ชายข้าพเจ้ากับครอบครัวเขา, และเจคอบกับโจเซฟ, น้องชายข้าพเจ้า, และพี่สาวน้องสาวข้าพเจ้าด้วย, และทุกคนที่จะไปกับข้าพเจ้า. และทุกคนที่จะไปกับข้าพเจ้าคือผู้ที่เชื่อในคำ เตือนขและการเปิดเผยของพระผู้เป็นเจ้า; ดังนั้น, พวกเขาสดับฟังคำข้าพเจ้า.
๗
และเราขนกระโจมของเราและสิ่งของประดามีที่จะเอาไปกับเราได้, และเดินทางไปในแดนทุรกันดารต่อเนื่องเป็นเวลาหลายวัน. และหลังจากเราเดินทางต่อเนื่องเป็นเวลาหลายวันเราจึงตั้งกระโจมของเรา.
๘
และผู้คนของข้าพเจ้าอยากให้เราเรียกชื่อที่นั้น ว่านีไฟก; ดังนั้น, เราเรียกมันว่านีไฟ.
๙
และคนทั้งหมดที่อยู่กับข้าพเจ้าตกลงใจเรียกตนเองว่าผู้คน ของนีไฟก.
๑๐
และเรายึดมั่นต่อการรักษาคำพิพากษา, กฎเกณฑ์, และพระบัญญัติของพระเจ้าในทุกสิ่ง, ตามกฎของ โมเสสก.
๑๑
และพระเจ้าทรงอยู่กับเรา; และเรารุ่งเรืองอย่างยิ่ง; เพราะเราหว่านเมล็ดพืช, และเราเก็บเกี่ยวอีกอย่างอุดมสมบูรณ์. และเราเริ่มเลี้ยงฝูงสัตว์เลี้ยง, และฝูงสัตว์ใหญ่, และสัตว์ทุกชนิด.
๑๒
และข้าพเจ้า, นีไฟ, นำบันทึกที่จารึกไว้บนแผ่นจารึก ทองเหลืองกมาด้วย; และวัตถุทรง กลมข, หรือ เข็มทิศคด้วย, ซึ่งพระหัตถ์ของพระเจ้าเตรียมไว้สำหรับบิดาข้าพเจ้า, ตามที่เขียนไว้นั้น.
๑๓
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือเราเริ่มรุ่งเรืองอย่างยิ่ง, และขยายเผ่าพันธุ์ในแผ่นดิน.
๑๔
และข้าพเจ้า, นีไฟ, นำดาบของ เลบันกมา, และทำดาบตามแบบนั้นหลายเล่ม, เกลือกด้วยวิธีใดก็ตามผู้คนซึ่งบัดนี้เรียกว่าชาวเล มันขจะมารุกรานเราและทำลายเรา; เพราะข้าพเจ้ารู้ถึงความเกลียดชังของพวกเขาที่มีต่อข้าพเจ้ากับลูกๆ ข้าพเจ้าและคนที่เรียกว่าผู้คนของข้าพเจ้า.
๑๕
และข้าพเจ้าสอนผู้คนของข้าพเจ้าให้สร้างอาคาร, และให้ทำงานทุกอย่างจากไม้, และจาก เหล็กก, และจากทองแดง, และจากทองเหลือง, และจากเหล็กกล้า, และจากทอง, และจากเงิน, และจากบรรดาแร่มีค่า, ซึ่งมีอยู่มากมายเหลือล้น.
๑๖
และข้าพเจ้า, นีไฟ, สร้างพระ วิหารก; และข้าพเจ้าก่อสร้างตามแบบพระวิหารของซาโลมอ นขเว้นแต่มิได้สร้างด้วยสิ่งของมี ค่าคหลายอย่างเช่นนั้น; เพราะหามันไม่ได้บนแผ่นดินนี้, ดังนั้น, จึงสร้างให้เหมือนพระวิหารของซาโลมอนไม่ได้. แต่รูปแบบการก่อสร้างเหมือนพระวิหารของซาโลมอน; และงานฝีมือในการก่อสร้างนั้นเป็นเลิศ.
๑๗
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือข้าพเจ้า, นีไฟ, ทำให้ผู้คนของข้าพเจ้ามี อุตสาหะก, และทำงานด้วยมือตน.
๑๘
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพวกเขาอยากให้ข้าพเจ้าเป็น กษัตริย์กของพวกเขา. แต่ข้าพเจ้า, นีไฟ, ปรารถนามิให้พวกเขามีกษัตริย์; กระนั้นก็ตาม, ข้าพเจ้าทำเพื่อพวกเขาตามที่อยู่ในความสามารถของข้าพเจ้า.
๑๙
และดูเถิด, พระวจนะของพระเจ้าเกิดสัมฤทธิผลแล้วต่อพี่ ๆ ข้าพเจ้า, ซึ่งพระองค์รับสั่งเกี่ยวกับพวกเขา, ว่าข้าพเจ้าจะเป็นผู้ ปกครองกพวกเขาและผู้ สอนขของพวกเขา. ดังนั้น, ข้าพเจ้าจึงเป็นผู้ปกครองพวกเขาและผู้สอนของพวกเขา, ตามพระบัญชาแห่งพระเจ้า, จนถึงเวลาที่พวกเขาหมายมั่นเอาชีวิตข้าพเจ้า.
๒๐
ดังนั้น, พระวจนะของพระเจ้าจึงเกิดสัมฤทธิผลซึ่งพระองค์รับสั่งแก่ข้าพเจ้า, โดยตรัสว่า: ตราบเท่าที่พวกเขาจะไม่สดับฟังคำของ เจ้ากพวกเขาจะถูกตัดขาดจากที่ประทับของพระเจ้า. และดูเถิด, พวกเขาถูก ตัดขาดขจากที่ประทับของพระองค์แล้ว.
๒๑
และพระองค์ทรงทำให้การสาป แช่งกมาสู่พวกเขา, แท้จริงแล้ว, แม้การสาปแช่งอย่างสาหัส, เพราะความชั่วช้าสามานย์ของพวกเขา. เพราะดูเถิด, พวกเขาทำให้ใจตนแข็งกระด้างต่อพระองค์, จนพวกเขากลับกลายเป็นดังหินเหล็กไฟ; ดังนั้น, เนื่องจากพวกเขาขาว, และงดงามและจำเริญ ตาขยิ่ง, เพื่อพวกเขาจะไม่เป็นที่ดึงดูดใจต่อผู้คนของข้าพเจ้าพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้ผิว คล้ำคเกิดแก่พวกเขา.
๒๒
และดังนี้พระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าตรัส: เราจะทำให้พวกเขาเป็นที่น่า รังเกียจกต่อผู้คนของเจ้า, นอกจากพวกเขาจะกลับใจจากความชั่วช้าสามานย์ของตน.
๒๓
และการสาปแช่งจะอยู่กับพงศ์พันธุ์ของผู้ที่ ร่วมกพงศ์พันธุ์กับพวกเขา; เพราะพวกเขาจะถูกสาปแช่งแม้ด้วยการสาปแช่งอย่างเดียวกัน. และพระเจ้ารับสั่งไว้, และมันเป็นไปเช่นนั้น.
๒๔
และเพราะการสาปแช่งของพวกเขาซึ่งอยู่บนพวกเขา พวกเขากลายเป็นคน เกียจคร้านก, เต็มไปด้วยอุบายและเล่ห์เหลี่ยม, และล่าสัตว์ที่กินเนื้อในแดนทุรกันดาร.
๒๕
และพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่ข้าพเจ้า: พวกเขาจะเป็นแส้หวดพงศ์พันธุ์ของเจ้า, เพื่อกระตุ้นพวกเขาให้ระลึกถึงเรา; และตราบเท่าที่พวกเขาจะไม่ระลึกถึงเรา, และไม่สดับฟังคำของเรา, พวกเขาจะเป็นแส้หวดพงศ์พันธุ์ของเจ้าแม้จนถึงความพินาศ.
๒๖
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือข้าพเจ้า, นีไฟ, อุทิศกถวายเจคอบและโจเซฟไว้, เพื่อพวกเขาจะเป็นปุโรหิตและผู้สอนเหนือแผ่นดินผู้คนของข้าพเจ้า.
๒๗
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือเรามีชีวิตอยู่ตามทางแห่งความสุข.
๒๘
และสามสิบปีผ่านไปนับจากเวลาที่เราออกจากเยรูซาเล็ม.
๒๙
และข้าพเจ้า, นีไฟ, เขียนบันทึกบนแผ่นจารึกของข้าพเจ้า, ซึ่งข้าพเจ้าได้ทำไว้, เกี่ยวกับผู้คนของข้าพเจ้าจนถึงบัดนี้.
๓๐
และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า: จงทำแผ่นจารึก อื่นก; และเจ้าจงจารึกหลายเรื่องที่ดีในสายตาของเราไว้บนแผ่นจารึกเหล่านี้, เพื่อประโยชน์ของผู้คนของเจ้า.
๓๑
ดังนั้น, เพื่อเชื่อฟังพระบัญชาของพระเจ้า, ข้าพเจ้า, นีไฟ, ไปทำแผ่นจารึกเหล่า นี้กซึ่งข้าพเจ้าจารึกเรื่องเหล่านี้ไว้บนนั้น.
๓๒
และข้าพเจ้าจารึกเรื่องซึ่งเป็นที่พอพระทัยพระผู้เป็นเจ้า. และหากผู้คนของข้าพเจ้าพอใจเรื่องของพระผู้เป็นเจ้าพวกเขาจะพอใจการจารึกของข้าพเจ้าซึ่งอยู่บนแผ่นจารึกเหล่านี้.
๓๓
และหากผู้คนของข้าพเจ้าปรารถนาจะรู้ประวัติผู้คนของข้าพเจ้าโดยละเอียดพวกเขาต้องค้นหาในแผ่นจารึกอื่นของข้าพเจ้า.
๓๔
และข้าพเจ้าพอใจแล้วที่จะกล่าวว่าสี่สิบปีผ่านไป, และเรามีสงครามและความขัดแย้งกับพี่น้องของเราแล้ว.
|