หนังสือของนีไฟฉบับที่สอง
บทที่ ๒๐
ความพินาศของอัสซีเรียเป็นรูปแบบหนึ่งในความพินาศของคนชั่วร้ายเมื่อถึงการเสด็จมาครั้งที่สอง—ผู้คนไม่มากนักจะยังมีชีวิตอยู่หลังจากที่พระเจ้าเสด็จมาอีก—พวกที่เหลืออยู่ของยาโคบจะกลับคืนมาในวันนั้น—เปรียบเทียบอิสยาห์ ๑๐. ประมาณ ๕๕๙–๕๔๕ ปีก่อนคริสตกาล.
๑
วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ออกประกาศิตอันไม่ชอบธรรม, และเขียนสารกดขี่ข่มเหงซึ่งพวกเขากำหนดขึ้น;
๒
เพื่อขับคนขัดสนออกจากความยุติธรรม, และฉวยสิทธิไปจากคนจนในผู้คนของเรา, เพื่อหญิง หม้ายกอาจตกเป็นเหยื่อของพวกเขา, และเพื่อพวกเขาอาจขโมยจากเด็กกำพร้า !
๓
และเจ้าจะทำอะไรในวันแห่งการมา เยือนก, และในหายนะซึ่งจะมาจากที่ไกล ? เจ้าจะหลบหนีไปพึ่งใครเล่า ? และจะทิ้งสมบัติของเจ้าไว้ที่ไหน ?
๔
ไม่มีเราพวกเขาจะลงไปเป็นนักโทษ, และพวกเขาจะล้มตายอยู่กับพวกที่ถูกประหาร. เพราะทั้งหมดนี้ความกริ้วของพระองค์ยังไม่คลาย, แต่พระหัตถ์ของพระองค์ยังคงยื่นออกมา.
๕
โอ้ชาวอัสซีเรีย, ไม้เรียวแห่งความโกรธของเรา, และไม้เท้าในมือพวกเขาคือความเคืองแค้นของพวก เขาก.
๖
เราจะส่งเขาไปต่อสู้กับประชาชาติที่หน้าซื่อใจ คดก, และเราจะสั่งเขาให้ต่อสู้กับผู้คนแห่งความพิโรธของเราเพื่อริบเอาของที่ปล้นมา, และเพื่อริบเอาเหยื่อ, และเพื่อเหยียบย่ำพวกเขาดุจเดียวกับโคลนตมบนถนน.
๗
แต่เขามิได้ตั้งใจเช่นนั้น, ทั้งใจเขาหาคิดเช่นนั้นไม่; แต่ในใจเขาคิดจะทำลายและตัดขาดประชาชาติไม่ใช่น้อย.
๘
เพราะเขากล่าวว่า: บรรดาเจ้าชายของข้าพเจ้าล้วนเป็นกษัตริย์มิใช่หรือ ?
๙
คาลโนเป็นดังคารเคมิชมิใช่หรือ ? ฮามัทเป็นดังอารปัดมิใช่หรือ ? สะมาเรียเป็นดังดามัสกัสมิใช่หรือ ?
๑๐
ดังที่ มือกข้าพเจ้าก่อตั้งอาณาจักรของรูปเคารพขึ้น, และรูปแกะสลักของมันเลิศกว่ารูปแกะสลักของเยรูซาเล็มและของสะมาเรีย;
๑๑
ข้าพเจ้าจะไม่ทำเช่นนั้น, กับเยรูซาเล็มและกับรูปเคารพของนาง, ดังที่ข้าพเจ้าทำมาแล้วกับสะมาเรียและรูปเคารพของนางหรือ ?
๑๒
ดังนั้นเหตุการณ์จะบังเกิดขึ้นคือเมื่อพระเจ้าทรงทำงานทั้งหมดของพระองค์บนภูเขาไซอันและบนเยรูซาเล็มแล้ว, เราจะลงโทษผลของใจที่ ถือดีกของกษัตริย์ แห่งอัสซีเรียข, และแววตายโสอันเนื่องจากความอหังการของเขา.
๑๓
เพราะ เขากกล่าวว่า: ด้วยเรี่ยวแรงของมือข้าพเจ้าและด้วยปัญญาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทำสิ่งเหล่านี้ขึ้น; เพราะข้าพเจ้าเฉียบแหลม; และข้าพเจ้าย้ายพรมแดนของผู้คน, และปล้นทรัพย์สมบัติจากพวกเขา, และข้าพเจ้าสยบผู้อยู่อาศัยราวกับคนกล้า;
๑๔
และมือข้าพเจ้าฉวยทรัพย์สินมีค่าของผู้คนดังฉวยรังนก; และดังคนรวบรวมไข่ที่ละไว้ ข้าพเจ้ารวมแผ่นดินโลกไว้ทั้งสิ้น; และไม่มีใครขยับปีก, หรืออ้าปาก, หรือส่งเสียง.
๑๕
ขวาน กจะ ขอวดอ้างตนเหนือคนที่ใช้มันหรือ ? เลื่อยจะทะนงตนเหนือคนที่ใช้มันหรือ ? ราวกับว่าไม้เรียวจะแกว่งตนใส่คนที่ยกมันขึ้น, หรือไม้เท้าจะยกขึ้นได้เองราวกับไม่ใช่ไม้ !
๑๖
ฉะนั้นพระเจ้า, พระเจ้าจอมโยธา, จะทรงส่งความผอมโซ, ไปในบรรดาคนอ้วนพีของกษัตริย์; และภายใต้เกียรติยศของ เขากพระองค์จะทรงก่อการลุกไหม้ขึ้นเหมือนการลุกไหม้ของไฟ.
๑๗
และความสว่างของอิสราเอลจะเป็นดังไฟ, และพระผู้บริสุทธิ์ของเขาดังเปลวไฟ, และจะลุกไหม้และจะกลืนกินกอหนามของเขาและพงหนามของเขาภายในวันเดียว;
๑๘
และจะกลืนกินความงดงามแห่งไพรพฤกษ์ของเขา, และท้องทุ่งอันอุดมของเขา, ทั้งจิต วิญญาณกและร่างกาย; และพวกเขาจะเป็นเหมือนผู้ถือธงในยามอ่อนล้า.
๑๙
และต้นไม้ที่ เหลือกในป่าของเขาจะมีน้อย, จนเด็กก็นับมันได้.
๒๐
และเหตุการณ์จะบังเกิดขึ้นในวัน นั้นก, คือผู้ที่ยังเหลืออยู่ของอิสราเอล, และคนของเชื้อสายแห่งยาโค บขที่หนีรอด, จะไม่พึ่งคนที่ทำร้ายพวกเขาอีกต่อไป, แต่จะพึ่งพระเจ้า, พระผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล, โดยแท้.
๒๑
ผู้ที่ยังเหลือ อยู่กจะกลับคืน, แท้จริงแล้ว, แม้ผู้ที่ยังเหลืออยู่ของยาโคบ, สู่พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงอานุภาพ.
๒๒
เพราะแม้อิสราเอลผู้คนของท่านเป็นดังทรายแห่งทะเล, กระนั้นที่เหลืออยู่ของพวกเขาจะกลับมา; การทำลาย ล้างกที่ประกาศิตไว้จะท่วมท้นด้วยความชอบ ธรรมข.
๒๓
เพราะพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะทรงทำลาย ล้างก, แม้กำหนดให้มีทั่วแผ่นดิน.
๒๔
ฉะนั้น, ดังนั้นพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัส: โอ้ผู้คนของเราที่พำนักอยู่ในไซอัน, อย่ากลัวชาวอัสซีเรีย; เขาจะโบยตีเจ้าด้วยไม้เรียว, และจะยกไม้เท้าของเขาสู้เจ้า, ตามลักษณะเดียวกันกับใน อียิปต์ก.
๒๕
เนื่องจากอีกไม่นานนัก, และความเคืองแค้นจะหยุด, และความโกรธของเราในความพินาศของพวกเขา.
๒๖
และพระเจ้าจอมโยธาจะทรงกระตุ้นให้เกิดแส้หวดสำหรับเขาตามการเข่นฆ่าชาวมี เดียนกที่ศิลาแห่งโอเรบ; และดังธารพระกรของพระองค์อยู่เหนือทะเลดังนั้นพระองค์จะทรงยกมันขึ้นตามลักษณะเดียวกันกับในอียิปต์.
๒๗
และเหตุการณ์จะบังเกิดขึ้นในวันนั้นคือ ภาระกของเขาจะถูกนำออกไปจากบ่าเจ้า, และแอกของเขาออกจากคอเจ้า, และแอกจะถูกทำลายเพราะการ เจิมข.
๒๘
เขา มากถึงอัยยาท, เขาผ่านไปถึงมิโกรน; ที่มิคมาชเขาสะสมสัมภาระของเขา.
๒๙
พวกเขาข้ามช่องผา; พวกเขาค้างแรมที่เกบา; รามาห์กลัว; กิเบอาห์ของซาอูลหลบหนีไป.
๓๐
จงเปล่งเสียงเถิด, โอ้ธิดาของกัลลิม; ให้ได้ยินไปถึงไลชาห์, โอ้อานาโธทที่น่าสงสาร.
๓๑
มัดเมนาห์ย้ายไป; ผู้อยู่อาศัยของเกบิมรวมกันเพื่อหลบหนี.
๓๒
แต่เขาจะยังอยู่ที่โนบในวันนั้น; เขาจะเงื้อมือใส่ภูเขาแห่งธิดาของไซอัน, เนินเขาของเยรูซาเล็ม.
๓๓
ดูเถิด, พระเจ้า, พระเจ้าจอมโยธาจะทรงตัดกิ่งก้านด้วยความสยดสยอง; และพวกที่ลำต้น สูงกจะถูกโค่น; และพวกเย่อหยิ่งจะถูกกำราบ.
๓๔
และพระองค์จะทรงถางพรรณไม้ในป่าด้วยเหล็ก, และเลบานอนจะล่มโดยผู้ทรงอานุภาพองค์หนึ่ง.
|