47 Zie, mijn ziel wordt wegens u van smart verscheurd en mijn hart krimpt ineen; ik vrees dat gij voor eeuwig zult worden verworpen. Zie, ik ben ^avervuld met de Geest Gods, zodanig dat mijn lichaam ^bkrachteloos is.

  17 Nu was de ^avreugde van Ammon zo groot, dat hij er zelfs vol van was; ja, hij werd zo door de vreugde van zijn God overstelpt, dat zijn krachten hem ^bbegaven; en ^cwederom viel hij ter aarde neer.

  20 Hij verbood mij andermaal mij bij welke dan ook aan te sluiten; en vele andere dingen zei Hij mij, die ik nu niet kan opschrijven. Toen ik weer tot mijzelf kwam, bemerkte ik dat ik op mijn rug lag en naar de hemel keek. Toen het licht was heengegaan, had ik geen kracht meer; maar aangezien ik spoedig enigermate herstelde, ging ik naar huis. Toen ik tegen de schoorsteenmantel aangeleund stond, vroeg moeder wat eraan scheelde. Ik antwoordde: ‘Maak u maar niet ongerust, alles is in orde — het gaat mij redelijk goed.’ Vervolgens zei ik tegen mijn moeder: ‘Ik ben nu zelf te weten gekomen dat het presbyteriaanse geloof niet waar is.’ Het was alsof de ^ategenstander al in een zeer vroeg stadium van mijn leven besefte dat ik voor zijn rijk een verstoorder en een bron van ergernis zou blijken te zijn; waarom zouden de machten van duisternis anders tegen mij samenspannen? Waarom de ^btegenkanting en vervolging die tegen mij ontstonden, toen ik nagenoeg in mijn kinderjaren was?